فرمود : « پروردگارا ! او را به سوى آتش بكشان » .
اسب ابن حَوزه ، در نهر كوچكى ، سكندرى رفت و وى را در آن نهر انداخت ، در حالى كه پايش در ركاب ، گير كرده بود و سرش به زمين افتاده بود . اسب همچنان مىدويد و سرِ او را به هر سنگ و چوبى مىكوبيد تا اين كه مُرد .
امّا سُوَيد بن حَيّه ، نظرش اين بود كه عبد اللَّه بن حوزه ، وقتى اسبش سكندرى رفت ، پاى چپش در ركاب ماند و پاى راستش در هوا معلّق بود و اسب با همان وضع مىدويد و سر او را به هر سنگ و چوبى مىزد تا اين كه مُرد . « 1 »
749 . المعجم الكبير - به نقل از ابن وائل ، يا وائل بن علقمه كه در آن جا حاضر بود - : مردى ايستاد و گفت : آيا حسين در ميان شماست ؟
گفتند : آرى .
گفت : مژدهات باد به آتش !
حسين عليه السلام فرمود : « من به پروردگارِ مهربان و شفيعِ فرمان بُردارى شده ، مژده داده شدهام تو كيستى ؟ » .
او گفت : من ابن جُوَيزه - يا حُوَيزه - هستم .
حسين عليه السلام فرمود : « خداوندا ! او را به سوى آتش بكشان » .
پس چارپايش ، او را برداشت [ و دويد ] ، در حالى كه پايش در ركاب ، گير كرده
هامش
( 1 )
ثُمَّ إنَّ رَجُلًا مِن بَني تَميمٍ - يُقالُ لَهُ عَبدُ اللَّهِ بنُ حَوْزَةَ - جاءَ حَتّى وَقَفَ أمامَ الحُسَينِ عليه السلام ، فَقالَ : يا حُسَينُ يا حُسَينُ ! فَقالَ حُسَينٌ عليه السلام : ما تَشاءُ ؟ قالَ : أبِشر بِالنّارِ ! ! قالَ : كَلّا ، إنّي أقدَمُ عَلى رَبٍّ رَحيمٍ ، وشَفيعٍ مُطاعٍ ، مَن هذا ؟ قالَ لَهُ أصحابُهُ : هذَا ابنُ حَوزَةَ .
قالَ : رَبِّ حُزْهُ إلَى النّارِ ، قالَ : فَاضطَرَبَ بِهِ فَرَسُهُ في جَدوَلٍ ، فَوَقَعَ فيهِ ، وتَعَلَّقَت رِجلُهُ بِالرِّكابِ ، ووَقَعَ رَأسُهُ فِي الأَرضِ ، ونَفَرَ الفَرَسُ ، فَأَخَذَ يمُرُّ بِهِ ، فَيَضرِبُ بِرَأسِهِ كُلَّ حَجَرٍ وكُلَّ شَجَرَةٍ حَتّى ماتَ .
قالَ أبو مِخنَفٍ : وأمّا سُوَيدُ بنُ حَيَّةَ ، فَزَعَمَ لي أنَّ عَبدَ اللَّهِ بنَ حَوزَةَ حينَ وَقَعَ فَرَسُهُ ، بِقَيَت رِجلُهُ اليُسرى فِي الرِّكابِ ، وَارتَفَعَتِ اليُمنى فَطارَت ، وعَدا بِهِ فَرَسُهُ يَضرِبُ رَأسَهُ كُلَّ حَجَرٍ وأصلَ شَجَرَةٍ حَتّى ماتَ 751
( تاريخ الطبرى : ج 5 ص 430 ، أنساب الأشراف : ج 3 ص 399 ) .