امام حسين عليه السلام نيز او را نفرين نمود و فرمود : « خداوندا ! او را تشنه بميران » و چنين هم شد . وى به بيمارى استسقا ( عطش ) گرفتار شد و هر چه آب مىنوشيد ، تشنگىاش بر طرف نمىشد تا اين كه هلاك شد .
گفتنى است كه نام وى در برخى منابع ، عبد اللَّه بن حُصَين يا حِصن يا عبد الرحمان بن حُصَين ازدى آمده است . احتمالًا تميم بن حُصَين - كه شرح حالش گذشت - همين شخص است .
5 / 22 عبد اللَّه بن حَوزه
هويت و حتّى نام دقيق وى و پدرش ، مشخّص نيست و منابع حديثى و تاريخى ، از او با نامهاى متفاوت ياد كردهاند ؛ امّا از آن جا كه همه اين نامها ، گزارش يك جريان تاريخىاند ، معلوم مىشود كه مقصود همه آنها يكى است . ماجراى او چنين است كه آمد و جلوى امام حسين عليه السلام ايستاد و امام عليه السلام را صدا زد و بىادبانه گفت : [ تو را ] به آتش ، بشارت باد ! امام عليه السلام از نام او پرسيدند و چون معلوم گشت كه نام او ابن حوزه است ، فرمود : « پروردگارا ! او را به سوى آتش بكشان » . در همين اثنا ، اسب او زمين خورد و سپس همين طور كه پاى او در ركاب بود ، اسب رم كرد و سر او را بهزمين كوبيد ، تا هلاك شد .
748 . تاريخ الطبرى - به نقل از ابو مخنف ، از حسين ابو جعفر - : مردى از بنى تميم به نام عبد اللَّه بن حَوزه آمد و در برابر حسين عليه السلام ايستاد و گفت : اى حسين ! اى حسين !
حسين عليه السلام فرمود : « چه مىخواهى ؟ » .
گفت : مژدهات باد به آتش !
فرمود : « هرگز ! من ، بر پروردگارِ مهربان و شفيعِ فرمانبردارى شده ، وارد مىشوم . اين كيست ؟ » .
ياران حسين عليه السلام به ايشان گفتند : اين ، ابن حَوزه است .