309 . البدايه و النهاية - به نقل از حارث بن كعب و ابو ضحّاك ، از امام زين العابدين عليه السلام - : حسين عليه السلام و يارانش ، همه شبشان را نماز خواندند و آمرزش خواستند و دعا و گريه و زارى كردند . سواران نگهبان دشمن ، به فرماندهى عَزرَة بن قيس احمَسى ، پشت آنها مىچرخيدند . همچنين حسين عليه السلام ، تلاوت مىكرد : « و البته كسانى كه كافر شدهاند ، نبايد تصوّر كنند اين كه به ايشان مهلت مىدهيم ، براى آنان نيكوست . ما فقط به ايشان ، مهلت مىدهيم تا بر گناه [ خود ] بيفزايند ؛ و [ آن گاه ] عذابى خفّتآور خواهند داشت . خداوند ، بر آن نيست كه مؤمنان را به اين [ حالى ] كه شما بر آن هستيد ، وا گذارد ، تا آن كه پليد را از پاك ، جدا كند . . . » « 1 » تا آخر آيه « 2 » . « 3 »
1 / 21 گفتگوى بُرَير و شِمْر
310 . الفتوح : شمر بن ذى الجوشن - كه خداوند ، لعنتش كند - ، نيمه شب ، با گروهى از همراهانش به لشكر حسين عليه السلام نزديك شد . حسين عليه السلام ، با صداى بلند ، به تلاوت اين آيه مشغول بود : ( و البته كسانى كه كافر شده اند ، نبايد تصور كنند اين كه به ايشان مهلت مى دهيم ، براى آنان ، نيكوست . . . » ، تا آخر آيه .
هامش
( 1 ) سوره آل عمران : آيه 178 و 179 .
( 2 ) ادامه آيه چنين است : « . . . و خداوند ، بر آن نيست كه شما راى از غيب ، آگاه سازد ؛ اما خداوند ، از ميان فرستادگان خويش ، برخى راى به خواست خويش برمى گزيند . پس به خدا و فرستادگانش ايمان بياوريد و البته اگر ايمان بياوريد و تقوا پيشه كنيد ، پاداشى بزرگ خواهيد داشت » .
( 3 )
باتَ الحُسَينُ عليه السلام وأصحابُهُ طولَ لَيلِهِم يُصَلّونَ ويَستَغفِرونَ ويَدعونَ ويَتَضَرَّعونَ ، وخُيولُ حَرَسِ عَدُوِّهِم تَدورُ مِن وَرائِهِم ، عَلَيها عَزرَةُ بنُ قَيسٍ الأَحمَسِيُّ ، وَالحُسَينُ عليه السلام يَقرَأُ :« وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ*ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ )، وتتمّتها : 311( . . . وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ )312 ( البداية والنهاية : ج 8 ص 177 ) .