96 . البداية و النهاية - به نقل از ابو مخنف - : وليد به دنبال عبد اللَّه بن زبير فرستاد و او از بيعت ، سر باز زد و يك شبانهروز ، آنان را معطّل كرد . سپس به همراه ياران و برادرش جعفر ، به سمت مكّه رهسپار شد و راه فُرع « 1 » را برگزيد . وليد ، سوارانى را به دنبال او فرستاد ؛ ولى ردّ او را پيدا نكردند و باز گشتند . . . .
امّا حسين بن على عليه السلام ، وليد به خاطر پيگيرى كار پسر زبير ، از او باز ماند و هر گاه به دنبال ايشان مىفرستاد ، مىفرمود : « تا ببينى و ببينيم » . آن گاه فرزندان و خاندانش را جمع كرد و شب يكشنبه ، دو شب مانده از ماه رجب سال شصت ، يك شب پس از خروج پسر زبير ، حركت كرد و هيچ يك از بستگانش جز محمّد بن حنفيّه در مدينه باقى نماند . « 2 »
97 . الفتوح - در باره خارج شدن امام حسين عليه السلام از مدينه - : او حركت مىكرد و اين آيه را مىخواند : ( از آن ديار ، با ترس و هراس ، بيرون رفت و اوضاع را مىپاييد . گفت : پروردگارا ! مرا از قوم ستمگر ، رهايى بخش » « 3 » .
پسر عمويش مسلم بن عقيل بن ابى طالب ، به وى گفت : اى پسر دختر پيامبر خدا ! اگر از راه اصلى كنارهگيرى و راهى ديگر انتخاب كنيم - چنان كه عبد اللَّه بن زبير انجام داد - ، بهتر است . مىترسيم جستجوگرانِ حكومتى ، به ما برسند .
حسين عليه السلام به وى فرمود : « نه - به خدا - ، اى پسر عمو ! هرگز از اين راه ، جدا
هامش
( 1 ) ر . ك : نقشه شماره 3 در پايان كتاب .
( 2 )
بَعَثَ الوَليدُ إلى عَبدِ اللَّهِ بنِ الزُّبَيرِ فَامتَنَعَ عَلَيهِ وماطَلَهُ يَوماً ولَيلَةً ، ثُمَّ إنَّ ابنَ الزُّبَيرِ رَكِبَ في مَواليهِ وَاستَصحَبَ مَعَهُ أخاهُ جَعفَراً وسارَ إلى مَكَّةَ عَلى طَريقِ الفُرعِ ، وبَعَثَ الوَليدُ خَلفَ ابنِ الزُّبَيرِ الرِّجالَ وَالفُرسانَ فَلَم يَقدِروا عَلى رَدِّهِ . . . .
وأمَّا الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام فَإِنَّ الوَليدَ تَشاغَلَ عَنهُ بِابنِ الزُّبَيرِ وجَعَلَ كُلَّما بَعَثَ إلَيهِ يَقولُ : حَتّى تَنظُرَ ونَنظُرَ . ثُمَّ جَمَعَ أهلَهُ وبَنيهِ ورَكِبَ لَيلَةَ الأَحَدِ لِلَيلَتَينِ بَقِيَتا مِن رَجَبٍ مِن هذِهِ السَّنَةِ [ 60 ه ] بَعدَ خُروجِ ابنِ الزُّبَيرِ بِلَيلَةٍ ، ولَم يَتَخَلَّف عَنهُ أحَدٌ مِن أهلِهِ سِوى مُحَمَّدِ ابنِ الحَنَفِيَّةِ 97
( البداية والنهاية : ج 8 ص 147 ) .
( 3 ) قصص : آيه 21 .