د ) نسبتدادن افراد غيرامامى به شيعه امامى
برخى شخصيتهاى سنى متشيع و غيرامامى را كه اماميه آنان را نمىپذيرند ، يا شيعيانى كه بر وثاقتشان اتفاق نيست و حتى شيعه آنان را تضعيف و گاهى به جرم انحراف و غلو لعن و حتى تكفير كرده است ، مانند « عمرو بن شمر » و « سالم بن ابىحفصه » شيعه دانسته و آنان را نقد و احاديثشان را تكذيب نموده است . « 1 » اين روش ، شيوه پسنديدهاى نيست ؛ زيرا در منابع اهلسنت نيز صدها تن با اين ويژگىها وجود دارند كه با توثيق و تكذيب منابع رجالى مواجه شدهاند ، اما رواياتشان در كتب اهلسنت وجود دارد و مبناى عمل قرار گرفته است . « 2 » حتى برخى محدثان مانند « ايوب بن عائذ » ، « ثابت بن محمد بن عائذ » ، « حصين بن عبدالرحمن سلمى » ، « حمران بن ابان » ، « عبدالرحمن بن يزيد بن جابر أزدى » ، « كهمس بن النهال » ، « محمد بن يزيد الحزامى » و « مقسم بن بجره » را بزرگانى چون بخارى تضعيف نموده ، ولى در صحاحشان از آنان روايت نقل كردهاند . « 3 »
هامش
( 1 ) . درباره ابنابىحفصه ر . ك : اختيار معرفة الرجال ، طوسى ، شماره 416 ، 422 - 429 و 439 ؛ خلاصة الاقوال ، حلى ، ص 355 ؛ درباره عمروبنشمر ر . ك : رجال نجاشى ، ج 2 ، ص 132 ؛ اختيار معرفة الرجال ( نسخه تصحيح ميرداماد ، تحقيق سيد مهدى رجايى ) ، شماره 347 ؛ رجال ابنالغضائرى ، ص 110 ؛ خلاصة الاخوان ، ص 94 .
( 2 ) . براى آگاهى از نام شمارى از كذابان و جاعلان حديث در منابع سنى ر . ك : الغدير ، ج 5 ، صص 275 . 209 .
( 3 ) . الوضاعون و أحاديثهم ، عبدالحسين امينى ، صص 65 - 68 .