فصل دهم ؛ ديگر مقابر مشاهير تاريخ اسلام
الف : مالك بن انس
« الأصبحى الحميرى » مُكنَّى به ابوعبداللَّه ، به امام دارالهجرة مشهور است و يكى از ائمّهء چهارگانهء اهلسنّت ( مذهب مالكى ) محسوب مىشود .
تولّد و وفات « مالك » در مدينه بود و توانست يكى از جوامع صحاح ستّه را به نام خود و با نام « الموطأ » ثبت كند .
فقه را از ربيعةالرّأى اخذ كرد و از امرا و ملوك دورى گزيد . از حديثگفتن در حال شتاب و ايستاده پرهيز مىكرد و در مدينه به احترام مرقد پيامبر اسلام عليه السلام هرگز بر مركبى سوار نشد . امام شافعى در بارهاش گفت :
« مالك حجة اللَّه تعالى على خلقه بعد التابعين » . « 1 » وى در سال 174 يا 178 يا 179 ه . ق . در مدينه وفات يافت و در بقيع به خاك سپرده شد . مقبرهء « مالك » در پنجاهمترى شرق درِ بقيع جاى دارد . اين محل در شمال شرقى
هامش
( 1 ) . « مالك حجت خداوند - عزّوجلّ - بر خلقتش پس از تابعين است . »