ابنسعد حديثى از زهرى و ابنعبّاس ثبت كرده كه با دقّت در محتواى آن معلوم مىشود كه پيامبر در شش سالگى با مادرش به مدينه رفت و در دارالنّابغه به مدّت يك ماه اقامت داشت و بعدها پس از هجرت به مدينه چون به كوشك بنىعدى نگاه مىكرد ، از خاطرات كودكى خود در ايّام توقّفش در آن مكان يادها مىكرد و چون : « نظر إلى الدار فقال : ههنا نزلت بي أمّي و في هذه الدار قبر أبي عبد اللَّه . » « 1 » مقبرهء عبداللَّه در دوران عثمانىها بنا و بقعهاى رفيع يافت . بتنونى در كتابش از آن به عنوانِ « مقام سيّدنا عبداللَّه والد الرسول . . . في بيت رجل منهم ( بنونجّار ) يقال له النّابغة » « 2 » ياد كرده است . « 3 » ابراهيم رفعت پاشا از اين مكان در « مرآة الحرمين » با جملهء « ضريح لعبداللَّه بن عبدالمطّلب والد النبيّ » « 4 » و على بن موسى در « وصف المدينة المنورّه » ص 44 ، ص 18 با تعابير « مرقد سيدنا عبداللَّه والد حضرة سيّدنا رسول اللَّه » و « مقام جميل دائماً يزار » « 5 » ياد كرده و شهرت عام آن را در تاريخ ثبت كردهاند .
از ايرانيانى كه در سفرنامهشان دارالنّابغه را ديده و از آن ياد كردهاند ، مىتوان « امينالدّوله » را نام برد كه در « سفرنامهء حاج ميرزا علىخان صدراعظم » ص 250 نوشته است :
« يكشنبه يازدهم محرّمالحرام 1317 در داخل شهر ، اماكن مقدّسه را ديدار نموده ، به زيارت قبر حضرت عبداللَّه پدر بزرگوار سيّدالمرسلين مشرّف شده ، به منزل آمدم » .
در سالهاى 1394 / 1396 ه . ق . دارالنّابغه موجود بود و در كوچهء طوال كه اهل مدينه آن را « زقاق آمنه » مىخواندند ، قرار داشت . از همان ناحيه به بازار قفاصين
هامش
( 1 ) . « نگاهى به خانه انداخت و گفت : مادرم مرا به اينجا آورد و در اينخانه قبر پدرم عبد اللَّه است . » نك : « الطبقات الكبرى » ج 1 ، ص 116
( 2 ) . « آرامگاه سرور ما عبداللَّه پدر گرامى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در منزل يكى از افراد قبيله ( بنىنجار ) به نام النابغه قرار دارد . »
( 3 ) . « الرّحلة الحجازيّه » ، ص 222
( 4 ) . « گور متعلق به عبد اللَّه فرزند عبد المطلب پدر پيامبر است . . . »
( 5 ) . « آرامگاهى زيبا و زيارتگاه هميشگى است . »