اين مأخذ تاريخى كه « بنونجّار » را دايىهاى عبدالمطلب دانسته است ، با آنچه كه ابنحزم ، « 1 » ابنحبان ، « 2 » طبرى « 3 » و ابنهشام « 4 » آوردهاند ، تطابق تاريخى دارد ؛ زيرا سلمى ، همسر هاشم و دختر « عمرو بن زيدبن لبيد بن حرام بن حداس بن جندب بن عدى بن نجّار » بود و مادر فرزندش عبدالمطلب كه شبيه نام داشت . « 5 » مجموع اين گفتهها را ابنسعد از ابنعبّاس ثبت كرده است . « 6 » شناخت موقعيّت جغرافيايى « دارالنّابغه » به شناخت موقعيّت منازل « بنوعدى » در بافت قديمى مدينه بستگى دارد .
مورّخان مدنى اتّفاق نظر دارند كه خانههاى « بنوعدى بن نجار » در سمت غربى مسجد نبى و قلعهشان به زاهرية مشهور بوده است . مطرى تصريح مىكند كه مسجد اين طايفه پس از اسلام ، در محلّ دارالنّابغه بر پا شده بود . « 7 » آنچه مسلّم است ، دارالنّابغه در قرون نخستين اسلام ، به عنوان مسجد دارالنابغه از شهرت خاصّى برخوردار بود و امام حربى در اواسط قرن سوم ، آن را با نامهاى دارالنّابغه يا مسجد بنىعدى از جمله مساجدى دانسته كه پيامبر در آنجا نمازى بجا آورده است . « 8 » سمهودى از مكان مزبور با تعابير « مسجد بنىعدى كه به دارالنّابغه مشهور بوده » يا « دارالنّابغه در مجاورت مسجد بنىعدى » يادها كرده است .
به نظر مىرسد اين تفكيك از آراء ابنشبه استنباط شده است . طبق گفتهء محقّق مزبور پيامبر در مسجد بنىعدى غسل كرد و در دارالنّابغه نمازى بجا آورد . ولى ابنزباله معتقد است كه پيامبر : « صلّى فى مسجد دارالنابغه »
هامش
( 1 ) . « جمهرة انساب العرب » ص 14
( 2 ) . « الثقات » ج 1 ، ص 33
( 3 ) . « تاريخ الرّسل و الملوك » ج 3 ، ص 799
( 4 ) . « السيرة النّبويّه » ج 1 ، ص 112
( 5 ) . همچنين نك : فيروزآبادى ، « المغانم المطابه فى معالم طابه » ، ص 6
( 6 ) . « الطبقات الكبرى » ج 1 ، ص 116 ، چاپ دار صادر ، بيروت .
( 7 ) . سمهودى ، « وفاء الوفا » ج 1 ، ص 213
( 8 ) . « المناسك و اماكن طرق الحج و معالم الجزيره » .