ياد كرده و گزارشى از ابوسعيد و ابوحميد و ابوسهل بن سعد ثبت كرده است كه :
« أتى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بئر بضاعة فتوضّأ في الدلو و ردَّه في البئر و مجَّ في الدلو مرّة أخرى و بضق فيها و شرب من مائها » . « 1 » اين سند نهتنها به وضوى پيامبر با آب چاه بضاعه اشاره دارد ؛ كه حتّى نشان مىدهد پيامبر از آن نوشيده و به آن اظهار علاقه نموده است . شايد بدين لحاظ بوده كه ابنسعد در سند مذكور اضافه مىنمايد :
« و كان اذا مرض المريض في عهده يقول اغسلوه من ماء بُضاعة . » « 2 » آنگاه به گفتهء ابوحميد ساعدى كه چاه بضاعه در ميان منازل آنها جاى داشته ، چنين استناد كرده است كه :
« قال سمعت أبا حميد الساعدي يقول : رأيت رسول اللَّه - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - يقول واقفاً مراراً على بئر بضاعة و خَيْلُه تُسقى منها و شرب منها و توضأ و دعا فيها بالبركة » . « 3 » به سياق اين اسناد ، مدارك متعدّد ديگرى در كتابهاى حديث و تاريخ از جعفر بن محمد و محمّد بن ابىيحيى الأسلمى از مادرش امّيحيى « 4 » مورد استناد ابنزباله و ابننجّار قرار گرفته است كه همگى از چاه بضاعه و علىرغم آب آن كه مطلوب اعراب نبوده ، يادها كردهاند .
هامش
( 1 ) . « رسول اللَّه صلى الله عليه و آله به چاه بضاعه آمدند و از آبى كه در دلو بود وضو گرفتند و بقيهء آب دلو را به چاه رختند و بار ديگر آب دهانش را در دلو خالى كردند و آبش نوشيدند . » الطّبقات الكبرى ، جزء اول ، قسم الثّانى ، چاپ 1322 ه . ق . ، ص 185
( 2 ) . « در ايام حياتش اگر شخصى بيمار مىشد ، مىفرمود : او را با آب بضاعه شستشو دهيد . . . »
( 3 ) . « ابوحميد الساعدى را شنيدم مىگويد : رسول اللَّه صلى الله عليه و آله را بارها ديدم كه در كنار چاه بضاعه ايستاده و اسبهاى خود را از آب چاه سيراب مىكرد و خود آب مىنوشيد و وضو مىگرفت و دعا مىكرد اين چاه بركت دار شود . »
( 4 ) . ابنحجر عسقلانى ، تهذيبالتّهذيب ، ج 9 ، ص 532