مالك ( كتاب 16 ) و « السّيرةالنّبويه » ابنهشام آمدهاست ، مطابق و بدون خلافاست .
با توجه به گفتهء موسى بن داود به نقل از مالك بن انس ، معلوم مىشود كه منزل عايشه به دو قسمت تقسيم شده بود . يك قسمت به مقبرهء محمد صلى الله عليه و آله اختصاص داده شد و در قسمت ديگر ، عايشه به سكونت خود ادامه داد و بين اين دو قسمت ، ديوارى قرار داشت كه خانواده و ياران و پيروان محمّد صلى الله عليه و آله جهت زيارت از يك سمت به سمت ديگر مىرفتند . اين مقبره كه به گفتهء قاضى عياض : « إنّ موضع قبره - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - أفضل بقاع الأرض » « 1 » به همين صورت بود تا آنكه طبق روايت يحيىبن عباد ، به نقل از حمادبن زيد ، از عمرو بن دينار ، از عبيداللَّه بن ابى يزيد ، عمر بن خطاب ديوار كوتاهى بر گرد مقبره بنا كرد كه بعدها عبداللَّه بن زبير به مرتفع نمودن آن همت گماشت .
ابنعساكر به نقل از داود بن قيس گفته است كه :
« عرض خانه از حجره تا درِ خانه ، حدود شش الى هفت ذرع و ارتفاع ديوارهاى آن هشت تا نُه ذرع بود و اين مستند ، با توجه به سند ديگرى كه در مورد مكان درِ خانهء عايشه در كتابهاى حديث و تاريخ و سيره ثبت شده است ، معلوم مىسازد كه خانهء دو اتاقى عايشه ، داراى دو در - يكى رو به شمال يا شامى و ديگرى رو به غرب يعنى مشرف به مسجدالنّبى - بوده است . »
ابنزباله در « تاريخ المدينه » معتقد است كه قبر محمّد رسول اللَّه ، بين خانهء حفصه و عايشه جاى داشته . به عقيدهء حقير ، اتاقى كه پيامبر در آن دفن گرديد ، در سمت جنوبى اتاقى بوده كه بعدها تنها اتاق سكونت عايشه به شمار مىرفت . لذا با توجه به ديوارى كه عمربن خطاب در اطراف مقبرهء محمّد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله كشيد ، واضح مىشود كه اين ديوار غير از ديوار ظاهرى اتاق يا خانهء عايشه بوده است .
و اما چگونگى قرار گرفتن قبر محمّد رسولاللَّه صلى الله عليه و آله در مجاورت قبور خليفهء اوّل و دوم ، اهم منابع روايتى و تاريخى آن در « صحيح » امام بخارى ( كتاب 23 ، كتاب الجنائز ) و « سنن » ابوداود ( كتاب 19 ) و « الطبقات الكبراى » ابنسعد ( جزء 3 ) و « الموطأ » مالك
هامش
( 1 ) . نووى : « شرح صحيح مسلم » ، ج 6 ، ص 101 ، حاشيهء ارشاد السارى ، قسطلانى .