پيامبر صلى الله عليه و آله حركت مىكنند
براى رعايت اصل « غافلگيرى » ، تا لحظهء فرمان حركت ، وقت حركت و مسير و مقصد براى كسى روشن نبود . روز دهم ماه رمضان سال هشتم هجرت ، فرمان حركت صادر گرديد . البته فرمان آمادهباش به كليهء مسلمانان مدينه و حوالى آن قبلًا داده شده بود .
روزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله از « مدينه » خارج شد ، مردى را به نام « ابو رهم » غفارى نمايندهء خود در مدينه قرار داد ، و در نزديكى مدينه از سپاه خود سان ديد . وقتى حضرتش ، كمى از مدينه فاصله گرفت ، در نقطهاى به نام « كديد » آبى خواست و روزهء خود را افطار نمود ، و به همه دستور داد كه افطار كنند . گروه زيادى افطار كردند ، ولى عدهء كمى تصور كردند كه اگر روزه بگيرند و با دهن روزه جهاد نمايند ، پاداش آنها افزونتر خواهد بود . از اين نظر از شكستن روزه خوددارى نمودند .
اين افراد سادهلوح ، تصور نكردند كه پيامبرى كه دستور روزه در ماه رمضان را داده ، همان پيامبر صلى الله عليه و آله نيز دستور افطار داده است . اگر او رهبر سعادت و راهنماى حق مىباشد ، در هر دو حالت و در هر دو فرمان ، خواهان سعادت و نيكفرجامى مردم است و تبعيض در دستورهاى او نيست . پيامبر از امتناع اين دسته ناراحت شد و فرمود : آنان گروه گناهكار و سركش مىباشند . « 1 »
يك چنين سبقت و پيشگيرى بر پيامبر صلى الله عليه و آله ، يك نوع انحراف از حق و حاكى از عدم ايمان كامل اين عده به پيامبر صلى الله عليه و آله و شريعت او است .
از اين نظر ، قرآن چنين افرادى را ملامت كرده و مىگويد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ . . .
؛ « 2 » يعنى : « اى افراد با ايمان ! بر خدا و پيامبر او سبقت نگيريد . »
عباس بن عبد المطلب ، از مسلمانان مقيم مكه بود كه به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله در مكه اقامت گزيده و پيامبر صلى الله عليه و آله را از تصميمات قريش آگاه مىساخت . او پس از جنگ
هامش
( 1 ) « وسائل الشيعه » ، ج 7 / 124 ؛ « سيرهء حلبى » ، ج 3 / 90 .
( 2 ) سوره حجرات / 1 .