صرفنظر مىكنيم . بيشتر تاريخنويسان اسلامى عقيده دارند كه در اين حادثه خونى ريخته نشد ، ولى مرحوم مفيد « 1 » مىگويد : شب فتح نبرد مختصرى كه منجر به قتل ده نفر از يهوديان شد صورت گرفت و با كشته شدن آنها مقدمات تسليم شدن ارتش آماده گرديد .
بدر دوم
در پايان جنگ « احد » ، ابو سفيان رو به مسلمانان كرد و گفت : سال ديگر همين موقع ما در بيابان « بدر » به هم خواهيم رسيد ، و انتقام بيشترى خواهيم گرفت .
مسلمانان به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله آمادگى خود را براى دفاع اعلام كردند . يك سال تمام از موعد گذشت ، و ابو سفيان كه رئيس قبيلهء « قريش » بود ، با مشكلات گوناگونى دست به گريبان شده بود . « نعيم بن مسعود » كه با طرفين روابط دوستانه داشت ، وارد مكه گرديد . ابو سفيان از او خواهش نمود كه فوراً به مدينه برگردد ، و محمد را از تصميم خروج از مدينه بازدارد ، و نيز افزود كه امسال ترك مكه براى ما مقدور نيست ، و تظاهرات و مانورهاى نظامى محمد ، در نقطهء « بدر » كه بازار عمومى عرب است موجب شكست ما خواهد بود .
« نعيم » ، به هر غرض بود به مدينه بازگشت ، ولى سخنان او كوچكترين اثرى در روحيهء پيامبر صلى الله عليه و آله نگذاشت .
پيامبر صلى الله عليه و آله با هزار و پانصد سرباز و چند رأس اسب و مقدارى كالاى بازرگانى در آغاز ماه ذى العقدة الحرام سال چهارم هجرت ، در سرزمين « بدر » فرود آمد ، و هشت روز تمام در آنجا كه همگى مصادف با بازار ساليانه عمومى عرب در « بدر » بود اقامت گزيد ، و مسلمانان كالاهاى تجارتى را فروختند و سود هنگفتى نيز بردند . سپس مردمى كه از اطراف آمده بودند متفرق گشتند ، ولى ارتش اسلام همچنان در انتظار ورود ارتش مكه بود .
گزارشهائى به مكه رسيد كه حاكى از ورود محمد صلى الله عليه و آله به زمين « بدر » بود . سران حكومت مكه چاره نديدند جز اينكه براى حفظ آبرو ، سرزمين مكه را به قصد
هامش
( 1 ) . « ارشاد » / 47 و 48 .