بدانچه درباره ابوحامد گفتى ، آگاه گشتم . خداوند او را در اطاعتش ، عزيز بدارد و نيكىاش را درباره او ، كامل كند و رحمت خويش را از وى نگيرد . از سوى من ، به او سلام ويژه برسان .
گويا اين مكاتبه ، مربوط به زمانى مىشود كه وى در قم ، ساكن بوده و با وكيل امام دوازدهم در اين شهر ، رابطه نزديكى داشته است . همچنين وى در زمان اقامتش در كوفه ، بيشترين استماعاتش را از « محمد بن شاذان بن نعيم » ، فراگرفت .
وى شاگردان متعددى تربيت كرد كه بيشتر آنها ، اهل قماند ؛ مانند على بن محمد بن قتيبه ( متوفاى حدود 295 ه . ق ) ، سعد ابن عبدالله اشعرى ( متوفاى 299 ه . ق ) ، محمد بن جعفر اسدى رازى ( متوفاى 312 ه . ق ) و محمد بن يعقوب كلينى ( متوفاى 329 ه . ق ) . گفتنى است از او ، اثرى تأليفى ، معرفى نشده است .
محمد بن ابراهيم الجعفرى
وى ، همان محمد بن ابراهيم الكوفى است كه از محمد بن عبدالله الطهوى ( مطهرى ) ، از حكيمه خاتون ( عليهاالسلام ) ، روايت نقل كرده و از او نيز ، احمد بن روح اهوازى ، روايت نموده است . « 1 »
مرحوم خويى و شيخ على نمازى ، نام او را در شمار اشخاصى
هامش
( 1 ) . الغيبة ، الطوسي ، ص 238 .