جلوه در اصفهان از محضر علمايى همچون ميرزا حسن نورى ، ميرزا حسن چينى و ملا عبدالجواد تونى خراسانى بهره برد و در پيمودن طريق حكمت ، به موازات شركت در كلاس اين اساتيد ، مطالعات شخصى نيز داشت . ايشان در اين راه ، آنى نياسود و در بحثهاى فلسفى و عرفانى با طلاب ، كاملًا موفق بود .
در سال 1273 ه . ق ، جلوه در سن 35 سالگى ، اصفهان را به قصد تهران ترك كرد . وى در تهران در مدرسهاى به نام « دارالشفا » اقامت گزيد . اين مكان ابتدا به دستور فتحعلى شاه براى بيمارستان ساخته شد ؛ ولى بعدها به صورت مدرسه درآمد .
جلوه 41 سال در اين مدرسه به تدريس حكمت و فلسفه و رياضيات مشغول بود . آن زمان ، آقا محمدرضا قمشهاى ، آقا على مدرسى و جلوه ، سه استاد كامل فلسفه و حكمت بهشمار مىرفتند كه كاروانى از دانشوران و مشتاقان معرفت ، از حوزه تدريس آنان استفاده مىكردند . با رحلت آن دو حكيم بزرگوار در دوره ناصرى ، علوم عقلى به مجلس درس جلوه انحصار يافت و پس از حاج ملا هادى سبزوارى ، فلسفه در مكتب وى جان تازهاى يافت .
ايشان در گوشه اين مدرسه ، پارسا و بىپيرايه ، فروتن و انديشمند مىزيست و مىكوشيد تا جانهاى تاريك را به نور حكمت روشن كند . جلوه فارغ از نام و نشان ، زندگى زاهدانهاى
ابراهيم غمر ( نواده امام حسن مجتبى ع و جد سادات طباطبايى ) ( فارسى ) — صفحة 88
مساهمون: محمود سامانى
ص٨٨