دينورى را ، كه همزمان مناطقى تحت سلطه پسر اشتر را تحت فرمان عبدالملك بن مروان مىداند و از نظر جغرافيايى نيز به مركز حكومت عبدالملك نزديكترند ، پذيرفت .
بنا به نوشته ابن اعثم ، همه جزيره اعم از ديار ربيعه و مضر ، در دست ابراهيمبن اشتر قرار داشت . « 1 »
امارت ابراهيم بر اين مناطق حتى پس از قتل مختار نيز ادامه يافت ؛ زيرا پس از پيوستن او به مصعب بن زبير ، وى حكومت ابراهيم بر اين مناطق را همچنان در اختيار او قرار داد . بنابراين امارت او بر مناطق ياد شده چند سال طول كشيد ؛ زيرا مطابق گزارشهاى تاريخى وى تا سال 71 يا 72 ه . ق يعنى هنگام كشته شدنش ، اداره اين قسمت از سرزمينهاى اسلامى را كه از حساسيت فوق العادهاى برخوردار بود ، بر عهده داشت . پدر ابراهيم ، جناب مالك اشتر ، نيز چه پيش از نبرد صفين و چه پس از آن تا زمانى كه امام على ( ع ) او را به كارگزارى مصر فرستاد ، بر جزيره كه منطقهاى حساس و استراتژيك بود ، حكومت داشت . تا زمانى كه او حكمران اين منطقه بود ، امويان جرئت تعرض و غارت عراق را نداشتند و او همچون سدى آهنين در مقابل آنان ايستادگى مىكرد و عرصه را بر دشمن تنگ مىساخت .
هامش
( 1 ) . الفتوح ، ج 6 ، ص 283 .