4 . ابراهيم در مقام كارگزارى موصل و نصيبين
ابراهيم در سال 67 ه . ق و تسخير موصل پس از اتمام كار سپاه بنى اميه ، وارد اين شهر شد و در آنجا اقامت گزيد و بنابر روايت طبرى و ابن اعثم ، كارگزاران خود را به مناطق مختلف گسيل داشت . همچنين ابراهيم از موصل به « نصيبين » رفت و پس از چيرگى بر آن كارگزاران خود را به نواحى مختلف جزيره ( شمال عراق ) فرستاد ؛ « 1 » زيرا مختار هنگام فرستادن ابراهيم براى نبرد با ابنزياد ، حكومت بر موصل و نواحى پيرامونى آن را به او سپرده بود .
ابراهيم ، « عبدالرحمان » برادر مادرى خود را به حكمرانى نصيبين فرستاد و « سنجار » و « دارا » نيز به قلمرو او ضميمه ساخت . « زفر بن حارث » را به حكومت « قرقيسياء » و « حرّان » منصوب كرد . « رها » و « سميساط » را نيز با حومه آن به « حاتم بن نعمان باهلى » سپرد و خود ابراهيم به رتق وفتق امور موصل پرداخت .
به روايت يعقوبى ، افزون بر موصل ، « ارمينيه « 2 » » و « آذربايجان » نيز زير سلطه پسر اشتر قرار گرفت و او عمال خويش را به آن مناطق فرستاد . « 3 » به نظر مىرسد اين روايت پذيرفتنى است ؛ زيرا اين سرزمينها از نظر جغرافيايى در امتداد موصل قرار دارند . بر اين اساس نمىتوان برخى روايات ، بهويژه روايت
هامش
( 1 ) . انساب الاشراف ، ج 6 ، ص 427 ، ج 7 ، صص 11 و 89 ؛ الفتوح ، ج 6 ، ص 282 .
( 2 ) . همان ارمنستان امروز است كه به لفظ « ارمنيه » هم آمده است .
( 3 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 38 .