طرف و يمنىها ( عرب قحطانى ) در طرف ديگر قرار گرفتند .
مختار ثقفى جنگ با يمنىها را برگزيد و درگيرى با ربيعه و مُضَر را به ابراهيم واگذار كرد ؛ زيرا گمان مىكرد ابراهيم با يمنىها ، به سبب خويشاوندى ، بهصورت جدى نخواهد جنگيد . واقعيت اين است كه مختار فراموش كرده بود شخصيتى مانند ابراهيم از روى عصبيت نمىجنگد ؛ بلكه ، براساس مبانى فكرىاش پيكار مىكند . بنابراين براى او نبرد با عرب شمالى يا يمنيان كه با وى قرابت داشتند ، فرقى نمىكرد .
از برخى منابع برمىآيد كه ابراهيم در نبرد با اشراف ربيعه و مضر در كوفه ، براى آنها خيرخواهى كرد ؛ زيرا از پيش مىدانست آنها توان مقابله با وى را ندارند ؛ ازاينرو چند بار از آنان خواست تا جنگ را رها كنند . اما آنان به سخن ابراهيم توجه نكردند . در پى شكست يمنىها از مختار ، ربيعه و مضر نيز كه در مقابل ابراهيم قرار داشتند ، سست گرديدند و فرار كردند . جنگ ابراهيم و مختار با اشراف نزد مورخان به « وقعةالسبيع » شهرت دارد .
براساس گزارشى ديگر مختار به ابراهيم گفت : « نيروهاى اصلى دشمن در دو منطقه مستقر شدهاند ؛ طايفه مضرىها در ميدان كناسه و يمنىها در سبيع . هر كدام را كه مىخواهى انتخاب كن . ابراهيم گفت : « هر چه شما بگوييد » . مختار گفت : « من به جنگ يمنىها در ميدان سبيع مىروم و تو نيز به سوى
ابراهيم بن مالك اشتر نخعى ( فارسى ) — صفحة 64
مساهمون: محمود سامانى
ص٦٤