سبب شورش آنها برضد مختار ، بيرون رفتن ابراهيم از كوفه و اندك بودن ياران وى در شهر بود . بنابراين ابراهيم ناچار بود ، خلأ موجود را پركند و نگذارد به اين سرعت ، دستاوردهاى قيام از بين برود .
ابراهيم توانست زمانى كه مختار در موقعيت خطرناكى قرار داشت ، خود را به كوفه برساند و حلقه محاصره دارالاماره را كه اشراف كوفه ايجاد كرده بودند ، بشكند . اين نكته گفتنى است كه مختار با شورشيان گفتوگو و مذاكره كرد تا زمان لازم براى بازگشت ابراهيم ، فراهم آيد . مختار افزون بر نبردِ بىپروا در برابر اشراف كوفه ، با اتخاذ سياست وقتكشى ، كياست خود را براى فائق آمدن بر توطئه دشمن نشان داد . تدبيرى كه كارساز شد و موفقيت را در پى داشت .
ابراهيم و يارانش ، شب هنگام وارد كوفه شدند و در مسجد به استراحت و تجديد قوا پرداختند و نماز صبح را با مختار اقامه كردند و به سخنرانى او نيز گوش فرادادند . « 1 »
بازگشت ابراهيم به كوفه ، موضع مختار ثقفى را در قبال اشراف كوفه تغيير داد و او به پشتوانه ابراهيم ، درصدد تنبيه آنان برآمد . در مقابل ، اشراف كوفه نيز به تاكتيك نظامى خاصى روى آوردند ؛ اينگونه كه با ابراهيم و مختار هرگاه كنار هم هستند ، نجنگند . قبايل ربيعه و مضر ، يعنى عرب عدنانى ( شمالى ) در يك
هامش
( 1 ) . تاريخ الطبرى ، ج 6 ، ص 47