و فرمود به او بگو محمد رسول اللَّه ( ص ) ميگويد مهمانى به منزل ما آمده و چيزى كه لايق مهمان باشد نيست اين مقدار آرد بما فروش و معامله كن تا اول ماه رجب كه وجه آن را بفرستم ، ابو رافع گفته چون اين پيغام بيهودى رسانيدم جواب داد معامله نميكنم و نميفرستم مگر اينكه چيزى گرو بدهى من برگشتم و به حضرت پيغام يهودى را دادم فرمود ( و اللَّه انّى امين فى السماء و امين فى الارض ) اگر با من معامله كرده بود حق وى را اداء ميكردم و زره خود را به من داد نزد يهودى گرو گذاشتم آن وقت اين آيه فرود آمد
وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ
الخ .
اگر چه آيه خطاب بپيمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم است لكن شايد مراد امّت باشند زيرا كه شأن آن بزرگوار اجلّ از اين است كه نظر بمتاع دنيا و زرد و سرخ عالم طبيعت داشته باشد تا اينكه نهى بشود .
( مدّ العين ) كنايه از تعلّق و نظر داشتن بزينت دنيا است كه برسولش خطاب مينمايد كه چشمهاى خود را مينداز و نظر نكن به آنچه باهل دنيا از مال و منال عطاء كرديم ( لنفتنهم ) اشاره به اينكه بكفار زينت دنيا عطاء نموديم كه آنان را در آن آزمايش نمائيم و حال اينكه رزق پروردگار و آنچه به تو كرامت مينمايد بهتر و باقىتر است ، بهتر است زيرا كه آن رزق روحانى و نعمت حقيقى است و نعمتهاى دنيا در واقع دفع الم است . و باقىتر است چنانچه معلوم است نعمتهاى دنيا در معرض فناء و زود گذر است و نعمتهاى اخروى باقى است و فناءپذير نخواهد بود .
وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى
آيه مربوط به آيه بالا است و در بيان مقصود از ( اهلك ) دو قول از مفسرين نقل شده :
اول - مقصود از ( اهلك ) اهل بيت خود حضرت است ، از ابى سعيد خدرى است وقتى اين آيه نازل شد كه اهل خود را وادار به نماز يا مطلق ذكر و توجه به خدا گردان حضرت موقع نماز بدر خانه فاطمه سلام اللَّه عليها ميآمد و بصداى بلند ميفرمود