قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا
پس از آنكه به زكريا بشارت فرزند رسيد براى آنكه وقت آن را بداند يا براى اطمينان نفس علامتى طلب مينمايد بوى وحى ميرسد كه سه شبانهروز بهم پيوسته با سلامتى اعضاء بدن زبانت گرفته مىشود و با مردم سخن نتوانى گفت
فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا
موقعى كه زبان زكريّا گرفته شد از محراب خارج گرديد و به اشاره بقومش گفت كه تسبيح كنيد يا نماز بخوانيد صبح و شام .
در مجمع البيان چنين گفته محراب را محرابش ناميدهاند براى اينكه كسى كه در نماز متوجّه به آن است مانند كسى است كه در نماز خود با شيطان محاربه مىكند ، و محراب در لغت مجلس اشراف را گويند كه از حيث مكان و رتبه مانع از نشستن غير است در آن ، و نيز گفته ( الايحاء ) القاء معنى است در نفس خفية و بسرعت و اصل او قول آنها است ( الوحى الوحى ) يعنى الاسراع الاسراع ( پايان )
يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا ، وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً وَ كانَ تَقِيًّا
پس از آنكه يحيى متولّد گرديد در همان حال كودكى چنانچه آيات خبر ميدهد مشمول تفضّلات و الطاف الهى گرديد و در اين آيات به چند كرامت او را ارجمند ميگرداند :
اول - بوى امر مىشود اى يحيى كتاب تورات را با كمال قوت و عزيمت بگير و به احكام آن عمل نما .
دوم - در حال صباوت كه گويند سه ساله بود به او حكمت و نبوت عطاء گرديد سوم -
وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً وَ كانَ تَقِيًّا
رحمت و عنايتى از طرف حق تعالى يا رحمت بر خلق و رقّت قلب نسبت به آنها بوى بخشوده باشد .
چهارم - او را موفّق گردانيديم بر طاعت و اخلاص ، و در اينكه مراد از زكات چيست