[ ترجمه ]
آن چنان كسانى كه به آنها كتاب عطاء نموديم پيش از او ( محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ) آنها به او ميگرويدند ( 52 )
و وقتى ( آيات قرآن بر آنها خوانده ميشد ) ميگفتند به آن ايمان آوردهايم حقيقة آن حق است و از جانب پروردگار ما است و ما پيش از اين به او تسليم شدگان بوديم ( 43 )
به آن جماعت دو مرتبه پاداش داده مىشود بسبب آنچه صبر نمودند و ميپوشانند بنيكى بدى را و از آنچه به آنان روزى گردانيدهايم انفاق مينمايند ( 54 )
و وقتى سخن لغوى شنيدند از آن اعراض مينمودند و ميگفتند براى ما است اعمال ما و براى شما است اعمال شما درود بر شما باد ما طلب نميكنيم مجالست مردمان نادان را ( 54 )
( اى محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ) بحقيقت تو هدايت نميكنى كسى را كه دوست دارى و لكن خدا هدايت مىكند كسى را كه بخواهد و او به راه يافتهگان عالمتر است ( 56 )
( كافرين ) گفتند اگر ما پيرو هدايت تو گرديم از زمين ربوده شويم آيا ما آنها را در حرم امن ( مكه ) متمكن نگردانيديم كه ثمرات هر چيزى را در آنجا مىآورند و آن رزقى مىباشد كه از جانب ما به آنها ميرسد و لكن بيشتر آنها نميدانند ( 57 )
و چه بسيار هلاك گردانيديم ( اهل ) قريه و دهى را كه در زندگانى شادمان بودند پس اينست مسكنهاى آنان كه پس از ويران شدن آن كسى در آن ساكن نگرديد مگر اندكى و ما خود از وارثين بوديم ( 58 )
و نبود پروردگار تو هلاك كننده اهل قريهاى مگر پس از آنكه بر آنها رسولى فرستاد كه آيات ما را بر آنها قرائت نمايد و ما نبوديم هلاك كننده قريه ( و شهرى ) مگر آنكه اهلش ستمكار بودند ( 59 )
و آنچه از هر شيئى بشما عطاء گرديده آن متاع اندكى است از حيات دنيا و زينت آن و آنچه نزد خدا است آن بهتر و باقىتر است آيا چرا شما تعقل نميكنيد ( 60 )
آيا كسى را كه ما به او وعده دادهايم وعده نيكو پس او ملاقات كننده آن چيزى است كه بوى وعده دادهايم ( چنين آدمى ) مثل كسى ميماند كه وى را از امتعه و نعمتهاى دنيا متمتع گردانيدهايم پس از آن در روز قيامت او از حاضرين ( محضر سؤال ) خواهد بود ( 61 ) .