إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ
گويا فرموده اى نبىّ گرامى چگونه منتظرى كه اين مردم كه كرانند و كوران كلام تو را بشنوند و ايمان آورند آيا ميتوانى و توانايى دارى كه آدم كرى را در حالى كه پشت كرده بوى سخن بشنوانى و وى اجابت كند هرگز ميسّر نخواهد بود ، اين كفار در اثر لجاجت و كبر و تعصّب و غير اينها از صفات و اخلاق نكوهيده ، از صفات حميده انسانى بىنصيب گرديده و گوش دلشان كر شده اصلا سخن حق را نميشنوند تا اينكه قبول يا رد نمايند .
وَ ما أَنْتَ بِهادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ
و نيز هرگز نتوانى ارشاد نمايى و از گمراهى و واقع گرديدن در چاه خود خواهى و نفس پرستى بطريق مستقيم توحيد و خدا پرستى هدايت نمايى كوران را يعنى آنهايى كه چشم دلشان از ديدن حقايق و آثار ربوبى كور گرديده و نه در آثار آفاقى و آيات تكوينى نظر ميكنند و نه در آيات تدوينى قرآنى تدبّر مينمايند تا آنكه حقايق براى آنها مكشوف گردد و تصديق نمايند .
إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ
تو بر شنوايى احدى قدرت ندارى مگر آنهايى را كه بآيات ما كه شايد مقصود آيات تكوينى آفاقى باشد كه در آنها آثار صفات حق تعالى از علم و قدرت و حكمت پديدار است و نظر مرآتى آنان را مينگرند چنين مردمانى گوش شنوا و چشم بينا دارند و به چشم حق بين خود حقايق را مىبينند و به گوش دل كلمات خدايى را استماع مينمايند و به راه حقيقت پيش ميروند تا بسر حد مقصود ميرسند و تسليم امر پروردگار ميگردند .
وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ
( سخنان مفسرين در توجيه آيه )
راجع به ( دابة الارض ) كه در اين آيه اشاره شده از مفسرين گفتارى نقل ميكنند ، شيخ طبرسى در تفسير خود بيانى دارد اجمالى از آن را در اينجا ترجمه مينمائيم