وقتى صالح بيرون ميآيد او را ميكشيم ، آمدند با شمشيرهاى كشيده درب غار نشستند خداوند فرشتگانى بفرستاد كه هر يك سنگى به آنها زنند و آنها را هلاك نمايند و باقى بصيحه آسمانى هلاك گرديدند .
و بروايت ديگر خداوند سنگى بر درب غار انداخت و آنها آنجا ماندند تا هلاك گشتند ، و بروايت مقاتل آن نه نفر در پائين كوه ماندند و انتظار بيرون آمدن صالح را ميكشيدند كه ناگاه كوه بر سر آنان فرود آمد و همه را هلاك گردانيد . ( منهج الصادقين )
فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْناهُمْ وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ
مىشود ( كان ) تامّه باشد و ( كيف ) حال ، يعنى اى رسول اكرم نظر كن در چگونگى حال و هلاكت آنها .
و مىشود ( كان ) ناقصه باشد و ( كيف ) خبر مقدّم و جمله ( دمّرناهم ) خبر مبتداى محذوف ( هى ) و در معنى يكى است ، و مقصود خبر دادن از مكر آن جماعت است و اينكه عاقبت مكر آنان و باقى ظالمين بازگشت بخودشان مينمود كه گاهى به صورت صيحه آسمانى و گاهى بريزش سنگ يا باد صرصر يا غير اينها مناسب عملشان دمار از آنان بر مىآورد و چنين است عاقبت مكر مكر كنندگان
( وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ )
.
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ أَ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ
حكايت لوط نبى ( ع ) و قومش و آن عمل فاحشه لواط كه بين آنان دائر گرديده بود و در اثر آن مبتلا به عذاب گرديدند در بسيارى از آيات البته هر جايى بمناسبتى بيان شده چون بيان آن در جاهاى ديگر اجمالا ذكر شده در اينجا تكرار نشود خلاصه لوط به جماعت فاسقين ميگويد شما عمل زشت غير عقلايى مرتكب ميگرديد و خودتان مينگريد ، و شايد مقصود از ديدن رؤيت به چشم عقل باشد كه اين عمل غير عقلايى را به چشم دل مىبينيد و قبح آن را مىشناسيد ، يا مقصود