پس از آمدن بنشأه دنيا اگر با كوشش در علم و عمل مستعد گرديد كه خود را بمقام ارجمند انسان كامل برساند خواهد رسيد و نظر به همين استعداد و روح پاكى است كه در قطعه خاكى نهاده شده كه انسان را از پستترين موجودات كه خاك باشد وى را بمقام ارجمندى رسانيده كه ممكن است از ملك و فلك برتر و بالاتر گردد اين است كه در آخر آيه خود را ببزرگى و عظمت ستوده و آفرينش خود را تمجيد نموده و در باره خود فرموده
( فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ )
.
از اينجا معلوم مىشود چقدر خلقت انسان عجيب و مهمّ است كه در آفرينش آسمانها و زمين و ماه و ستارگان و كهكشانها و كرات عظيم و اقسام و انواع ملائكه
( أُولِي أَجْنِحَةٍ مَثْنى وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ )
( سوره فاطر آيه اول ) و دستگاه مجلّل آفرينش چنين تعريف و تمجيدى از خود ننموده حتى روح اعظم كه بزرگترين موجودات بشمار ميرود وقتى از رسولش سؤال مىشود كه روح چيست در جواب فرموده
( قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي )
همين قدر در تعريف روح ميفرمايد بگو روح از عالم امر است نه از عالم خلق .
ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذلِكَ لَمَيِّتُونَ
( ثم ) را براى تراخى ميآورند ، پس از آنكه خلقت اوليّه شما تمام شد و نشو و ارتقاء هر فردى بقدرى كه در عالم قضاء الهى و دستگاه آفرينش مقرر گرديده بپايان رسيد آماده ميگرديد براى تحول يافتن و منتقل گرديدن بعالم ديگرى آن وقت مرگ شما را ميگيرد و منتقل ميگرديد بعالم برزخ و آن يك نحو حيات ديگرى است كه نتيجه حيات دنيوى وى خواهد بود .
ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ تُبْعَثُونَ
پس از آنكه انسان عالم برزخ را گذرانيد و مراتب سير خود را باستكمال رسانيد در روز قيامت كه آخرين سير بشر است پس از تحولات بسيارى كه از اول تكوّن وجودش در پشت پدر و ( رحم ) مادر و ايّام سيرش در حيات دنيا و تبدّلاتى كه على الدوام عارض آن گرديده تماما بيك صورت وحدانى و فعليتى