دينى كند بپاى آنان زده و آنان را مقيد گردانيده كه اصلا حاضر نيستند بر اشتباه خود مطلع گردند و بر همان راه كجى كه مىروند ادامه ميدهند .
أَلَّا يَسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ يَعْلَمُ ما تُخْفُونَ وَ ما تُعْلِنُونَ
( الّا ) متعلق است به ( زيّن ) در آيه بالا و در آن لام جرّ مستتر است يعنى ( لئلّا يسجدوا ) .
آيه اشاره به اين است كه شيطان اعمال زشت آنان را در نظرشان آراسته و زينت داده براى اينكه سجده نكنند آن خدايى را كه آنچه در آسمانها و زمين مخفى است بيرون آورده .
( خبأ ) مصدر و بمعنى ( مخبوء ) اسم مفعول است و هر ذخيره شده مستور را ( خبأ ) مينامند ، قال الراغب ( يخرج الخبأ ) يقال ذلك لكل مدّخر مستور ( پايان ) خدا آن كسى است كه بقدرت كامله خود بيرون مىآورد آنچه را كه در آسمانها است ، مثل باران كه از ميان ابرها بيرون مىآورد و آنچه در زمين پنهان است از نباتات و بذرها ، و نيز ميداند آنچه را مردم از حقد و حسد و كبر و منيّت و باقى صفات نكوهيده مخفى گردانيده و آنچه را ظاهر گردانند از گفتار و كردار و اعمال خوب يا بد ، زيرا كه ظاهر و باطن در علم ازلى حضورى او يكسان است .
اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ
ذات احديت در اين آيه خود را توصيف مىنمايد بوحدت و الوهيت و ربوبيت و احاطة .
و سه صفت از اوصاف جمال خود را ارائه ميدهد : اول - إله و خالقى و آفرينندهاى نيست مگر او . دوم - او ربّ و مربّى تمام عالميان است ، سوم - باضافه نمودن ربّ را به ( عرش العظيم ) احاطة و قيوميت خود را نشان ميدهد زيرا چنانچه در محل خود مبرهن گرديده مقصود از ( عرش الرحمن )