و ابن عباس گفته هر جا در قرآن تسبيح ذكر شده مقصود نماز است .
و بقولى مقصود از تسبيح تنزيه خدا است از آنچه جايز نيست به او توصيف شود و متّصف گردانيدن او بصفات ذاتيه و افعال حميده كه مشتمل بر حكمت و حسن تدبير او است . ( مجمع البيان ) و بنا بر بعض توجيهاتى كه در آيه نور شده ، مىشود گفته شود مقصود از ( بيوت ) خانه دل مؤمن با تقوى است كه جايگاه مشكاة و مصباح نور خدا است و در حديث قدسى است
( قلب المؤمن عرش الرحمن ) .
و مقصود از ( ترفع ) در آيه رفعت و ارتفاع و صعود او است بدرجات كمال بدوام ذكر و تسبيح و تقديس حق تعالى .
خلاصه قلبى كه بنور معرفت و محبت الهى روشن گرديد على الدوام مشغول بذكر و فكر و نماز و طاعت است تا اينكه باراده و يارى ايزد متعال درجه بدرجه ترقى و تعالى پيدا مينمايد تا برسد بمنتهى درجه كمال لايق به خود .
رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ
شايد اشاره باشد به آن اشخاصى كه قلب و دلشان مشكاة و مصباح نور معرفت گرديده و در مقام معرّفى چنين اشخاصى بر آمده كه آنان در ( مقعد صدق ) چنان متمكن گرديدهاند كه اشتغال بامر معاش از تجارت و عمل و تأمين معاش آنان را از ياد حق تعالى و نماز و زكات باز نميدارد و ميترسند از روزى كه قلبها و دلها و بينش آنان منقلب گردد .
ممكن است مقصود از آن روز روز قيامت باشد كه ( كلّ شيئى يرجع الى اصله ) و شايد مراد همين حيات دنيا باشد كه چنين اشخاصى از نفس خود و وسوسه شيطانى ميترسند كه مبادا بوسوسه و خدعه نفس فريب خورند و از جاده حقيقت منحرف گردند .