آرى در هر وقتى سفراء و رسولان الهى آمدند و مردمان را به راه مستقيم كه سر انجام آن قرب جوار ربّ العالمين است هدايت نمودند و آنچه پيغمبران گفتند روى ميزان عقل و منطق صحيح استوار گرديده مخصوصا دين مطهّر اسلام كه تمام قوانينش روى نقطه اعتدال قرار گرفته و بطورى كامل است كه اگر ذرّهاى از كوچكترين احكامش كم گردد به طرف تفريط مىافتد و اگر چيزى بر آن افزوده شود به طرف افراط واقع ميگردد اين است كه شرع مطهّر اسلام بايستى تا قيامت باقى باشد و جاى ندارد كه پيمبر ديگرى بيايد و آن را تكميل نمايد .
إِنَّ اللَّهَ عالِمُ غَيْبِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
آيه اشاره باحاطه علم حق تعالى دارد كه اضافه بر آنچه در نزد شما ظاهر و هويدا است از آنچه در آسمانها و زمين از نظر شما غائب و مستور است و نيز آنچه را كه در دل خود پنهان داريد از ايمان و كفر و حقد و حسد و خاطرات شيطانى و غير اينها تماما در احاطه علم ازلى خداى تعالى ظاهر و هويدا خواهد بود .
هُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلائِفَ فِي الْأَرْضِ
ذات متعال در مقام امتنان برآمده و بحاضرين خطاب نموده و تذكّر ميدهد كه شما را جانشين جماعت پيشينيان گردانيدم و ملك و مال ديگران را در قبضه اقتدار شما درآوردم .
فَمَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ
هر كس كافر شد كفرش بر ضرر خودش تمام مىشود و خداوند از كفر و ايمان بشر مستغنى و بىنياز خواهد بود .
وَ لا يَزِيدُ الْكافِرِينَ كُفْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِلَّا مَقْتاً
كافرين كه بآيات خدا جحود مينمايند و بكفرشان حق را مىپوشانند و با سفراى الهى در مقام مجادله و انكار برمىآيند بايستى بدانند كه كفرشان به حال آنها نتيجه نمىبخشد مگر دشمنى با پروردگارشان يا اينكه نتيجه كفرشان چنين مىشود كه در مورد غضب و بغض ربّانى واقع ميگردند و بغض الهى موجب عذاب دائمى آنها خواهد گرديد .