در شفاعتند و مرجع ضمير ( قلوبهم ) مأذونين در شفاعت باشند كه آن بزرگواران وقتى بطور وحى دستور شفاعت به آنها داده مىشود از آن هيبت الهى كه بقلب مبارك آنها استيلاء پيدا مينمايد حالت غشوه و فزع بر آنان مستولى ميگردد چنانچه گويند پيغمبر اكرم ( ص ) در اول وهله الهام و مأمور گرديدن او برسالت لرزه و فزع او را گرفت بطورى كه تاب نياورد و به زمين افتاد ، ممكن است شافعين نيز چنين باشند كه در موقع ورود اذن بفزع افتند و پس از آرامش از آنها سؤال شود كه پروردگار ما راجع بشفاعت چه گفت گويند پروردگار حق گفت يعنى آن كس از مؤمنين كه لايق شفاعت است شفاعت كنيد و اين حكمى است حق و درست ( و اللَّه عالم باسرار كلامه )
وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ
خاتمه آيه به اين دو اسم شريف كه خدا بلند مرتبه و بزرگوار است مؤيد همين توجيه اخير خواهد بود .
قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
رسولش را مخاطب قرار داده كه از اينان سؤال كن كى است كه شما را از آسمانها بتوسط باران و برف و آفتاب و از زمين بتوسط آب و خاك و هوا روزى ميدهد
قُلِ اللَّهُ
اى رسول اكرم ( ص ) خودت بگو و خودت خود را جواب بده زيرا كه مشركين گوش شنوا ندارند كه كلام تو را بحقيقت استماع كنند و پاسخ گويند بگو خدا است كه از آسمانها و زمين شما را روزى ميدهد .
وَ إِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلى هُدىً
و ما موحّدين كه در طريق هدايت قدم مىزنيم خداى يگانه را مىپرستيم يا شما كه در عبادت براى خدا شريك قرار ميدهيد كدام يك در هدايتم
أَوْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
( أو ) حرف عطف است يا كدام در گمراهى هويدا ميباشيم مقصود الزام است كه نميشود من و شما هر دو بر حق باشيم يا من بر حقّم يا شما پس بر شما لازم است كه جديّت كنيد و حق و باطل را از هم تميز دهيد .
گويند در جمله لفّ و نشر است و ( أو ) بمعنى واو است و معنى چنين مىشود ( يا من بر هدايتم يا شما در گمراهى آشكار ميباشيد .