احديّت در مقام ارشاد بكافرين آنان را رهنمايى مينمايد كه بايستى در زمين سير نمايند آيا اينها در شهرها گردش نميكنند تا اينكه مآل و وخامت حال گذشتگان را ببينند كه در اثر تكذيب پيمبران و مخالفت امر حق تعالى بچه عذاب و بليّاتى مبتلا گرديدند معلوم مىشود تا عصر بعثت نبىّ خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هنوز اثر ويرانى و خرابى شهرستان عاد و ثمود باقى بوده كه بايد به نظر عبرت آنها را بنگرند و متنبّه گردند
كانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ أَثارُوا الْأَرْضَ وَ عَمَرُوها أَكْثَرَ مِمَّا عَمَرُوها
در صورتى كه آنان از حيث قوّت و شدّت بسيار قوىتر و شديدتر از اينها بودند و نيز از حيث عمل نمودن در زمين از زراعت و تخم افشانى و شخم كردن و گردانيدن زمين و نيز تعمير نمودن زمين از بناهاى محكم و قصرهاى مجلّل كه گويند قوت آنان بقدرى بوده كه از كوه سنگ ميكندند و خانه ميساختند با اين قوّت و شدّت وقتى حكم به عذاب آنان جارى گرديد قوت و غلبه آنها نتوانست از سخط خدا جلوگيرى نمايد آنها را هلاك نمود و مملكت آنان را ويران گردانيد
وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
براى هدايت و ارشاد چنين مردمان پيمبران آمدند با معجزههاى بسيار و آنچه آنها را هدايت بسوى حق تعالى نمودند از آنها نپذيرفتند و نسبت به آن بزرگواران از هيچگونه ستم و آزارى خوددارى ننمودند تا آنكه عمل وخيم آنان منجرّ به عذاب گرديد و عذابى كه آنان را گرفت از صيحه آسمانى و باد سر سر نتيجه اعمال خودشان بود كه بازگشت بخودشان نمود خداى مهربان كه همه مخلوقات را از روى رحمت و فضل و احسان آفريده ستم و ظلم نسبت بمخلوقات خود روا نميدارد كسانى كه مبتلا به عذاب ميگردند آثارى است كه ناشى از اعمال خودشان گرديده و بر خودشان وارد خواهد گرديد
ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ
( سوأى ) اسم مؤنّث اسوء است مثل ( حسنى ) در تأنيث احسن قوله تعالى
( لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى )
و ( سوأى ) اسم كان و عاقبت خبر آن است و گويند ( سوأى ) يكى از نامهاى جهنم است