إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً واحِدَةً فَكانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ
بتحقيق كه ما فرستاديم براى هلاكت آنها يك صدا و فريادى كه آنها را مثل گياه خشك گردانيد .
در لغت هشيم چند معنى از مفسرين نقل شده ابن عباس گفته هشيم آنست كه براى زمستان حيوانات از چوب و گياه خشك ميگيرند و خطيرهاى يعنى ديوار مانندى براى حفظ گوسفندان از باد و سرما درست مىكنند .
و ديگرى گفته هشيم خاكى است كه از ديوار پوسيده ريزش مىكند و باد كه ميآيد آنها را مستدبر مىكند لكن چنانچه بعضى گفتهاند عرب هر چيز تر و نرمى كه خشك شود آن را هشيم گويد كه آنان بيك صيحه جبرئيل مثل گياه خشك گرديدند .
وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ
اين آيه مباركه بالا در اين سوره چهار مرتبه تكرار شده است و هر يك راجع بحكايت يك پيمبرى است اشاره به اينكه در هر يك از اين حكايات پند و اندرزى است كه انسان متفكر بايستى متنبه گردد و بداند كه كيفر اعمال بد منحصر بقيامت نيست بلكه در اين عالم هم نيز كم و بيشى هر كسى مكافات اعمال خود را خواهد ديد . ( ان خيرا فخيرا و ان شرا فشرا ) .
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً
قوم لوط ( ع ) پيمبر خود را تكذيب كردند و وحى و ارسال او را دروغ پنداشتند چون چنين كردند مستحق عذاب گرديدند و مبتلا گرديدند بباد سختى كه سنگ ريزه بر آنها ميريخت .
بعضى گفتهاند چنان باد سختى بود كه سنگهاى بزرگ را بر آنان مىريخت و در لغت ( حاصبا ) گفتهاند ( حصباء ) سنگ كوچكى را گويند كه مشت را پر نكند ( و محصب ) آن جايى را نامند كه در آن سنگ ريزه اندازند در منى .