3 . سكوت نجاشى نشانهء مدح راوى . ميرداماد ( م 1041 ه ) در كتاب الرواشح السماويه ، ادعا كرده كه نجاشى ملتزم است كه هركس كه در حق او طعن و اشكال است در شرححال خودش يا ديگرى اين مسئله را بيان كند . پس هرگاه وى ، ضعف شخصى را بيان نكرده باشد و تنها نام وى را بدون مدح يا ذم نقل كند ، اين نشانهء سلامت آن شخص از هر طعن و اشكالى در ديدگاه نجاشى است . و لذا هركس را كه نجاشى در مورد او سكوت كرده اشكالى در مذهب و قدحى در روايت او نيست . « 1 »
نكتهء قابل پذيرش در اين ادعا آن است كه با توجه به مقدمه و هدف اصلى از نگارش ، نجاشى ملتزم است امامىمذهبانى كه مؤلف و مصنف هستند را معرفى كند و تنها هرجا كه اختلاف مذهب بوده مسئله را تذكر دهد . لذا تنها مىتوان گفت ذكر نام شخص در رجال نجاشى و سكوت نجاشى ، نشانهء امامىمذهب بودن وى خواهد بود اما توثيق از اين شيوه نجاشى استفاده نمىشود .
ج ) اطلاعات مربوط به تصنيفات . در ارتباط با تصنيفات دو دسته اطلاعات ارائه شده است :
1 . برشمردن تصنيفات . با بيان اين نوع اطلاعات در واقع سابقهء تأليفات شيعى و موضوعات آنها روشن شده است و هدف اصلى از نگارش كتاب كه در مقدمه به آن اشاره شده محقق گرديده است . نجاشى پس از آنكه اطلاعاتى دربارهء هر مصنّف مىدهد به بيان تصنيفات او مىپردازد اين تصنيفات شامل اصل ، كتاب و نوادر و نسخهها است ؛ براى مثال نجاشى بيش از 100 تأليف براى شيخ صدوق
هامش
( 1 ) . الرواشح السماوية ، ص 67 - 68 .
همچنين از نظر ميرداماد سند حديث به سبب چنين شخصى به عنوان حديث قوى شناخته مىشود ، نه حسن يا موثق . براساس اين مبنا ، تعبير قوى در مورد چنين حديثى بهكار مىرود و تعبير حسن يا موثق در مورد آن صادق نيست ، اما براساس رأى مشهور حديث قوى از اقسام حديث ضعيف است و ميرداماد در واقع بر خلاف مشهور چنين ادعايى را مطرح كرده است ( سماء المقال فى علم الرجال ، ج 1 ، ص 197 ) .