گفته شد : يا اميرالمؤمنين ! هر گروهى با اين آيه تحريك شدهاند تا پدرانشان را بزرگ دارند و با خويشان خود صلهى رحم كنن .
آن گاه حضرت به آنهافرمود : آيا ( اين آيه ) آنها را برمىانگيزد تا با خويشان كافر خويش ( نيز ) صلهى رحم كنند و بزرگ بدارند كافرانى را كه خداوند خوارشان ساخته و خواريشان را واجب ساخته ؟ !
آنها گفتند : خير ، و ليكن آنها را برمىانگيزد با ارحام مؤمن خود صلهى رحم كنند .
راوى مىگويد : امام فرمود : ( خداوند ) حقوق خويشانشان را به خاطر ارتباطشان با پدران و مادرانشان واجب ساخت .
گفتم : بله . اى برادر رسولخدا !
حضرت فرمود : پس آنها دربارهى ايشان تنها حقوق پدران و مادران را به جا مىآورند ؟
گفتم : بله . اى برادر رسولخدا !
حضرت فرمود : و پدرانشان و مادرانشان تنها در دنيا به تغذيهى آنها پرداختند و آنها را از ناگوارى ها حفظ كردند كه آن نعمتى ناپايدار و ( اين ) ناگوارىاى است كه تمام مىشود ؛ در حالى كه فرستادهى پروردگارشان آنها را به سوى نعمتى پايدار و تمام نشدنى سوق داد و آنها را از ناگوارى ابدىاى حفظ كرد ؛ اكنون كدام يك از اين دو نعمت بزرگتر است ؟ !
گفتم : نعمت رسولخدا صلى الله عليه و آله جليلتر و عظيمتر و بزرگتر است .
حضرت فرمود : پس چه طور ممكن است كه ( اين آيه ) بر اداى حق كسانى كه خداوند حقّشان را كوچك قرار داده تحريك بكند و بر اداى حقّ كسى كه خداوند حقّش را بزرگ داشته تحريك نكند ؟ !
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 565
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٥٦٥