پس از آن فرمود : اى پسر شبيب ! ماه محرم ، ماهى است كه اهل جاهليت به جهت حرمت آن ، ظلم و قتال را در آن حرام مىدانستند و اين امت حرمت اين ماه را نشناختند و حرمت پيغمبر را در اين ماه نگاه نداشتند و فرزند او را به شهادت رسانيدند و زنان او را اسير و مال او را غارت كردند ، پس حقتعالى هرگز آنها را نيامرزد .
اى پسر شبيب ! اگر مىخواهى گريه كنى بر چيزى ، گريه كن بر حسين بن على بنابىطالب عليه السلام كه او را مثل بره سر بريدند و هيجده مرد از اهلبيت او را كه در روى زمين نظير نداشتند ، با او شهيد كردند و آسمانهاى هفتگانه و زمين ها به سبب شهادت آن بزرگوار گريه كردند و چهار هزار ملك به جهت يارى آن جناب به زمين نزول كردند ، آن بزرگوار به آنها اجازه جهاد نداد ، و آنها در كنار قبر آن مظلوم مدام مو پريشان و غبار آلودهاند ، تا روزى كه قائم آلمحمد عليه السلام ظهور كند و از ياران او باشند و شعار و علامت ايشان در آن روز اين است كه فرياد مىكنند يا لثارات الحسين .
اى پسر شبيب ! پدر بزرگوارم از پدرش از جد بزرگوارش روايت كرده كه وقتى جد من ؛ امام حسين عليه السلام را شهيد كردند ، آسمان خون و خاك سرخ باريد .
اى پسر شبيب ! اگر اين قدر گريه كردى بر امام حسين عليه السلام كه اشك چشم تو بر رخسارت جارى شد حقتعالى گناهانى كه از تو صادر شده باشد را مىآمرزد صغيره باشد يا كبيره ، كم باشد يا زياد .
اى پسر شبيب ! دوست دارى خدا را ملاقات كنى در حالتى كه هيچ گناهى نداشته نباشى ، مزار امام حسين را زيارت كن .
اى پسر شبيب ! اگر دوست دارى در غرفههاى بهشت با پيغمبر محشور باشى ، قاتلين امام حسين عليه السلام را لعنت كن .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 497
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٤٩٧