جز اينكه فرد شايسته و امينى بر آنان گمارده شود تا وى ايشان را از تعدّى و تجاوز از قانون جلوگير باشد و نگذارد در ممنوعات داخل شوند و بفساد گرايند ، زيرا اگر اين چنين نبود ، هيچكس از آنچه در آن لذّت خود را مىيافت و منفعتى براى خويش در آن مىديد و لو به فساد ديگرى تمام شود دست بر نمىداشت و خوددارى نمىنمود ، پس خداوند براى آنان قيّم و سرپرست قرار داد تا آنان را از تباهى جلوگيرى كند و در صورت تخلّف ، عقوبت نمايد و حدّ زند و احكام را برقرار دارد .
و ديگر اينكه ما هيچ گروه و هيچ جمعيّت ملتى را نمىيابيم كه به حيات و زندگى اجتماعى خود ادامه داده باشند مگر با داشتن سرپرست و رئيس براى امورى كه ناچارند از برپاداشتن آن چه در امر دنياشان و چه در امر آخرتشان ، پس در حكمت بارى تعالى كه حكيم و درستكار است جايز نيست كه خلق را بدون رئيس و سرپرستى كاردان رها كند با اينكه مىداند چارهاى از تعيين آن نيست و بايد انتخاب گردد ، و بقا و دوام براى بقاى خلق بدون پيشوا ميسر نيست ، و با او و فرمانش دشمن را ميرانند و اموال عمومى را قسمت مىكنند ، و نماز جمعه و عبادات اجتماعى را به امامت او انجام مىدهند ، و اوست كه ستمكار را از ظلم به مظلوم بازمىدارد .
و علّت ديگر اينكه اگر پيشوائى امين و حافظ و سرپرستى مورد اطمينان براى آنان قرار ندهد ، ملّيّت و آئين به كلّى نابود ميگردد ، و دين از بين مىرود ، سنّت تغيير يافته و احكام تبديل و جابه جا و زير و رو مىشود و بدعت گزاران در آن دخل و تصرّف نموده ، و ملحدان از آن مىكاهند و آن را بر مسلمانان مشتبه مىكنند ، و ما ديدهايم كه مردم مستضعف و كم بينش و كوتاه فكرند ،
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 295
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٩٥