سپس مهاجرين و انصار بيرون رفتند و منافقان شروع به صحبت با يكديگر كردند كه رسولخدا ، خواستههاىما ، نسبت به مال و جانمان را قبول نكرد ، مگر اينكه ما را به دوستى خويشان خود ، بعد از وفاتش ترغيب نمود ، ولى اين سخن پايه نداشت و به خداوند افترا بستند و چون اين سخن از آنها ، بسياربزرگ بود ، اينآيهء شريفه ، نازل شد :
« أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً »
و آيه
« أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ كَفى بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ »
و بلكه مىگويند : محمَّد قرآن را به خدا نسبت داده ( يعنى آن را از نزد خود گفته است و به خدا نسبت داده است ) ، بگو : اگر من اين كار را كرده باشم ، معصيتى بزرگ تحقَّق يافته و مستحق عقاب خواهم بود و شما نمىتوانيد عذاب خدا را از من دور كنيد ، سپس مىفرمايد : به آنچه مىكنيد خدا آگاه است ، و وجود او در داورىميان من و شما ، كافى ، و او آمرزنده و مهربان است .
پس از آنكه اين آيه بر حضرت نازل شد ، كسى را نزد مهاجرين و انصار كه آيا اتَّفاق تازهاى رو داده است ؟
عرض كردند : بله يا رسول اللَّه ، سوگند به خدا كه از برخى از ما كلام درشتى صادر شد كه ما آن سخن را دوست نداشتيم .
حضرت اين آيهء شريفه را برايشان تلاوت فرمود ، و آنها گريه شديدى كردند .
آيهاى نازل شد كه :
« وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ »
و خدا آن كسىاست كه هر گاه بندگان به سوى او باز گردند و از گناهان خود نادم شوند و عزم خود را جزم كنند كه به معصيت برنگردند ، توبه آنها را مىپذيرد و از گناهان ايشان در مىگذرد اگر چه مرتكبِ گناه كبيره باشد و از آنچه را كه مىكنند آگاهى دارد ، اين آيهء ششم بود .