تأويل فرمايش خدا : « سوگند به خورشيد و گسترش نور آن و به ماه هنگامى كه بعد از آن در آيد » چيست ؟
ابو بصير گويد : از امام صادق - عليه السلام - در بارهء تأويل فرمايش خدا كه مىفرمايد : « قسم به خورشيد و گسترش نور آن سوگند » سؤال نمودم .
فرمود : آفتاب رسول اللَّه - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - مىباشد كه خداوند به وسيلهء او براى مردم دينشان را توضيح داد و تبيين نمود .
عرض كردم : « و به ماه هنگامى كه بعد از آن در آيد » .
فرمود : آن امير المؤمنين - عليه السلام - مىباشد .
عرض كردم : « و به روز هنگامى كه صفحهء زمين را روشن سازد » .
حضرت فرمود : آن امام از ذرّيهء فاطمه - سلام اللَّه عليها - است كه از پيامبر خدا - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - مىپرسد حضرت آن را بيان مىكند ، پس خداوند از او حكايت نمود و فرمود : « و به روز هنگامى كه صفحهء زمين را روشن سازد » .
عرض كردم : « و به شب آن هنگام كه زمين را بپوشاند . »
حضرت فرمود : آن ائمه جور و حكامان ستمگرند كه منصب خلافت را بجاى خاندان رسول اكرم - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - در قبضه گرفتند ، و جائى نشستند كه اهل بيت پيامبر خدا - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - به آن سزاوارتر بودند ، و دين رسول خدا - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - را با ستم و ظلم آميختند و پوشاندند ، و اين معنى فرمايش خدا است كه فرمود : « و به شب آن هنگام كه زمين را بپوشاند » .
سپس فرمود : ظلمت و تاريكى شب روشنايى روز را مىپوشاند .
« و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را ( آفريده ) و منظم ساخت » .
فرمود : يعنى : آن را آفريد و به آن صورت بخشيد .
و فرمايش او : « سپس فجور و تقوا ( شرّ و خيرش ) را به او الهام كرده