مِنْهُ ؟
فَقُلْتُ لَهُ : نَعَمْ .
فَقالَ : كَذلِكَ وَاللَّهِ ؛ شيعَتُنا مِنْ نُورِ اللَّهِ خُلِقُوا وَإِلَيْهِ يَعُودُونَ ، وَاللَّهِ ؛ إِنَّكُمْ لَمُلْحَقُونَ بِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ ، وَإِنَّا لَنُشَفَّعُ فَنَشْفَعُ ، وَوَاللَّهِ ؛ إِنَّكُمْ لَتُشْفَعُونَ فَتَشْفَعُونَ ، وَما مِنْ رَجُلٍ مِنْكُمْ إِلَّا وَسَتَرفَعُ لَهُ نارٌ عَنْ شِمالِهِ وَجَنَّةٌ عَنْ يَمينِهِ فَيُدْخِلُ أَحِبَّاءُهُ الْجَنَّةَ وَأَعْداءَهُ النَّارَ . « 1 »
خوشحالى و غمگين شدن بدون سبب از چيست ؟
ابو بصير گويد : من به اتّفاق يكى از دوستانمان خدمت امام صادق - عليه السلام - شرفياب شديم ، و به ايشان عرض كردم : اى فرزند پيامبر خدا ؛ من گاهى بدون سبب غمگين و گاهى خوشحال مىشوم ، اين از چيست ؟
حضرت صادق - عليه السلام - فرمود : آن اندوه و خوشحالى از ناحيهء ما به شما مىرسد ، زيرا هر گاه بر ما حزن يا سرورى وارد شود ، بر شما نيز وارد مىشود چون ما و شما از نور خداى عزّوجلّ هستيم ، و طينت ما و طينت شما يكى قرار داده شد .
و اگر طينت شما به همان حالى كه در آغاز گرفته شد ، مانده بود ، ما و شما كاملًا يكسان بوديم ، ولى طينت شما با طينت دشمنان شما مخلوط شد ، و اگر چنين نمىشد شما هرگز گناه نمىكرديد .
راوى گويد : گفتم : فدايت شوم ؛ آيا طينت بعداً به وضعى كه در ابتدا بود بر مىگردد ؟ .
حضرت فرمود : بلى قسم به خدا اى عبداللَّه ؛ خبر ده مرا از شعاعى كه از
هامش
( 1 ) - علل الشرائع : ج 1 ص 78 ، بحار الأنوار : ج 58 ص 145 ح 22 .