قضاوت مىشود و آنها مورد ستم قرار نمىگيرند » پرسيدم .
حضرت فرمود : تفسير اين آيه در باطن اين است كه براى هر قرنى از اين امّت فرستادهاى از آل محمّد عليهم السلام است كه ( از طرف خداوند ) مأموريّت دارد براى همان قرن كه او بر آنها رسول است ، و آنها اولياء هستند و آنها فرستادگاناند .
و امّا فرمايش خدا كه : « چون پيامبرشان به سوى آنان بيايد در ميان آنها به قسط و عدالت قضاوت مىشود » .
فرمود : معنايش اين است كه : همانا فرستادگان با قسط قضاوت مىكنند و همچنان كه خدا فرموده ، آنها ستم روا نمىدارند .
علّامهء مجلسى رحمه الله در توضيح اين حديث شريف مىگويد : شايد تأويل بر باطن شود و مراد از رسول معناى لغوى آن باشد تا شامل امام نيز بشود .
يا معنى چنين است كه : آنها به منزلهء پيامبران در امّتهاى گذشته هستند ، پس در هر قرنى به وسيلهء آنها حجّت تمام مىشود ، چنان كه روايت شده كه : « علماى امّت من مانند پيامبران بنى اسرائيل هستند » و اين حديث نيز به اهل بيت عليهم السلام تفسير شده است .
امّا تفسير فرمايش خدا كه : « در ميان آنها به قسط و عدالت قضاوت مىشود » آن تفسير زيبايى است كه مفسّران اشارهاى به آن نكردهاند . آنها مىگويند : پس از تكذيب كردن امّت پيامبران را خداوند بين مردم و پيامبران حكم به عدل مىكند !
و گفته شده : منظور بيان حال آنها در روز قيامت و شهادت پيامبران بر آنان و عدل و داد گرى خداوند در ميان آنهاست .
103 / 103 - وقال جابر : سألت أبا جعفر عليه السلام عن قول اللَّه عزّ وجلّ :
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ
« 1 » .
فقرأ أبو جعفر عليه السلام :
الَّذِينَ كَفَرُوا
حتّى بلغ إلى
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ
، ثمّ قال : هل لك في رجل يسير بك فيبلغ بك من المطلع إلى المغرب في يوم واحد ؟
قال : فقلت : يابن رسول اللَّه ! جعلني اللَّه فداك ؛ و من لي بهذا ؟
فقال : ذاك أميرالمؤمنين عليه السلام ، ألم تسمع قول رسولاللَّه صلى الله عليه و آله و سلم : لتبلغنّ الأسباب ، واللَّه ؛ لتركبنّ
هامش
( 1 ) - غافر : 40 .