ضريس كناسى گويد : خدمت امام باقر عليه السلام عرض كردم : فدايت گردم ؛ افرادى از مسلمانان گناهكار هستند كه موحّدند و به نبوّت حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم اقرار دارند ولى معتقد به امامى نيستند و ولايت شما را هم نمىشناسند ، حال اينها هنگام مرگ چگونه است ؟
حضرت فرمود : امّا آنها ؛ پس آنها در قبرهاى خود هستند و از آن بيرون نمىآيند ، پس اگر كسى از آنها عمل شايستهاى داشته باشد و از او دشمنى و عداوت ( نسبت به اهلبيت عليهم السلام ) ظاهر نشود ، براى او راهى به سوى بهشتى كه خداوند در مغرب خلق فرموده كشيده مىشود ، و روحش تا روز قيامت وارد قبرش مىشود تا اين كه خداى را ملاقات كند و حسنات و گناهانش محاسبه شود ، پس يا به سوى بهشت يا به سوى جهنّم مىرود ، اينان كسانى هستند كه كارشان موقوف به امر خدا است .
فرمود : و با مستضعفين ( آنها كه استضعاف فكرى دارند ) و افراد ابله ( كم عقل ) و كودكان و فرزندان مسلمانان كه پيش از بلوغ از دنيا رفتهاند ، چنين رفتار مىشود .
و امّا نصّاب ( يعنى آنان كه با ما اهل بيت عليهم السلام نصب عداوت و دشمنى كردهاند ) و اهل قبله نيز هستند ؛ براى آنها راهى به سوى دوزخ كشيده مىشود كه خداوند آن را در مشرق آفريده است ، و آتش و زبانه و دود و فوران آن تا روز قيامت به قبر آنها وارد مىشود ، آنگاه سرانجام و نهايت كارشان دوزخ مىباشد .
51 / 51 - عن ضريس الكناسي ، قال : سألت أبا جعفر عليه السلام : إنّ النّاس يذكرون أنّ فراتنا « 1 » يخرج من الجنّة ، فكيف هو وهو يقبل من المغرب وتصبّ فيه العيون والأودية ؟
قال : فقال أبو جعفر عليه السلام - وأنا أسمع - : إنّ للَّهجنّة خلقها اللَّه في المغرب ، وماء فراتكم هذه يخرج منها « 2 » ، وإليها تخرج أرواح المؤمنين من حفرهم عند كلّ مساء ، فتسقط على ثمارها وتأكل منها وتتنعّم فيها وتتلاقى وتتعارف ، فإذا طلع الفجر هاجت من الجنّة فكانت في الهواء
هامش
( 1 ) - الفرات : نهر عظيم مبدء نبعه في أرمينيّة إحدى الممالك الجمهوريّة في روسيا ، ثمّ يجري في جبال طوروس من تركيا ، ثمّ يجتاز سورية والعراق ، ثمّ يتّحد بدجلة فيكون منهما شطّ العرب فينصبّ في بحر العمان .
( 2 ) - في المصدر : وماء فراتكم يخرج منها .