عبدالحميد وابشى گويد : به محضر با سعادت امام باقر عليه السلام عرض كردم :
همسايهاى داريم كه همهء محرّمات را مرتكب مىشود تا جايى كه نماز را ترك مىكند تا چه رسد به موارد ديگر .
حضرت فرمود : سبحان اللَّه ! - و اين امر را بزرگ شمردند - آيا شرورتر از او را براى شما بگويم ؟
عرض كردم : آرى .
فرمود : كسى كه نصب عداوت و دشمنى با ما دارد از او بدتر و شرورتر مىباشد .
آگاه باش ! همانا هر بندهاى كه نزد او اهل بيت عليهم السلام ياد شوند و او رقّت كند براى ما ( و به جهت مظلوميّت ما ) ؛ فرشتگان دست نوازش بر او مىكشند ، و همهء گناهان او آمرزيده مىشود جز گناهى كه او را از ايمان خارج كند ، همانا شفاعت در حقّ همه پذيرفته مىشود و از كسى كه نصب دشمنى ما كرده است پذيرفته نمىشود .
همانا مؤمن ( در روز قيامت ) از همسايهء خود شفاعت مىكند و او را از حسنات خود بهرهمند مىسازد و مىگويد : پروردگارا ! همسايه من اذيتها را از من دور مىكرد ، در حق او شفاعت مىكند .
خداى متعال مىفرمايد : من پروردگار تو هستم ، و من سزاوارترم كه جبران كنم از تو ، پس او را با حسنات وارد بهشت مىنمايد .
و همانا كمترين مؤمنان از جهت شفاعت مؤمنانى هستند كه در حقّ سى نفر شفاعت مىنمايند ، در اين موقع است كه اهل دوزخ مىگويند : « ( افسوس كه امروز ) شفاعت كنندگانى براى ما وجود ندارد * و نه دوست گرم و پر محبّتى » .
52 / 52 - حدّثني أبي ، عن إسماعيل بن أبان ، عن عمرو بن عبداللَّه الثقفي ، قال :
أخرج هشام بن عبدالملك أبا جعفر محمّد بن عليّ عليهما السلام من المدينة إلى الشام ، وكان ينزله معه ، فكان يقعد مع الناس في مجالسهم .
فبينا هو قاعد وعنده جماعة من الناس يسألونه ، إذ نظر إلى النصارى يدخلون في جبل هناك ، فقال : ما لهؤلاء القوم ؟ ألهم عيد اليوم ؟
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 181
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٨١