فرمودند : آرى ، وقتى كه در حقوق برادرانشان كوتاهى كنند ، در اموال آن ها شركت نمىكنند ( تا سودى به آن ها برسانند ) و براى خيرخواهى در امور باطنى و ظاهرى آنها شركت نمىكنند و با خيرهسرى به نعمتهاى دنيا رو مىآورند ؛ در اين هنگام معروف از بين مىرود ، شخص بدون علت كشته مىشود ، دچار بلاها و آفات دنيايى كه طاقت آن را ندارد مىشود و به دردهاى درونى غير قابل تحمل گرفتار مىشود ، مالش از بين مىرود و پريشان حال مىگردد . تمام اين ها براى كوتاهى كردن در نيكى به برادران مؤمن مىباشد .
جابر مىگويد : به خدا سوگند ! من از اين مطلب خيلى غمگين شدم به امام عرض كردم : اى پسر رسول خدا ! حق مؤمن بر برادر مؤمنش چيست ؟
حضرت فرمودند : با شادى او شاد ، با اندوه او اندوهگين مىگردد . كارهاى او را ( تا حد توان ) به انجام مىرساند و از چيزى از لوازمات دنياى فانى او را غمگين نمىسازد و برادر مؤمن خود را مساعدت و يارى مىكند ؛ اگر چه در اين راه گرفتار خوبى يا بدى گردد و اين دو برايش يكسان است .
گفتم : اى سرورم ! چگونه خداوند همه اين امور را براى مؤمن نسبت به برادر مؤمنش واجب فرموده است ؟
فرمودند : چرا كه مؤمن برادر مؤمن است و هر دو از يك پدر و مادر ( آدم و حوا ) آفريده شدهاند . پس برادر او محسوب خواهد شد . به اين دليل كه برادر مؤمن در آنچه كه برادر مؤمنش مالك آن است ، او نيز صاحب حق است .
جابر گفت : سبحان الله ! چه كسى قادر بر انجام آن است ؟
امام عليه السلام فرمودند : هر كسى كه بخواهد درب خانههاى بهشت را بكوبد ( و وارد بهشت شود ) و دست در گردن حوريان بهشتى بيندازد و با ما ، در دارالسلام همنشين باشد .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام سجاد ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 243
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٤٣