على عليه السلام فرمود : آن كسى كه بينايى ديده تو را به حدى مىرساند كه آسمان را مىبينى ، با اين كه فاصله بين تو و آن پانصد سال راه است ، صدايت تو را نيز به آن دو درخت خواهد رساند .
قنبر رفت و فرمان على عليه السلام را به آن دو درخت رساند ، در اين هنگام آن دو درخت به سوى يكديگر به حركت در آمدند و همانند دو دوستى كه مدّت زيادى همديگر را نديده و مشتاق ديدار هم باشند ، به هم نزديك شده و يكديگر را بغل گرفتند .
يكى از منافقانى كه در لشكر على عليه السلام بود با ديدن اين منظرهء شگفتانگيز گفت : او مانند پسر عمويش جادوگر است كه نه آن ، پيامبر بود و نه اين ، امام است ! ! بلكه اين دو جادوگر هستند ! ! ولى ما از پشت سر دور خواهيم زد و او را خواهيم ديد كه چگونه قضاى حاجت مىكند و چگونه بول و غائط از او خارج مىشود ! ! ! « 1 » در اين هنگام خداوند سخنان آنان را به گوش على عليه السلام رساند .
حضرتش با صداى بلند به قنبر فرمود : اى قنبر ! منافقان مىخواهند به وصى و جانشين پيامبر خدا صلى الله عليه و آله حيله كنند . آنان فكر مىكنند فقط اين دو درخت جلوى ديد آنها را مىگيرند . برو به آن دو درخت بگو كه وصىّ و جانشين پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به شما امر مىكند كه به جاى خود برگرديد .
هامش
( 1 ) - به راستى كه فهم و شعور منافقان هر انسان منصف و خردمندى را به شگفتى وامىدارد ، از طرفى گرفتارى امير مؤمنان على عليه السلام با اين منافقان كور دل بيانگر نهايت مظلوميّت آن بزرگوار است .