مايهء خشم خداى مهربان
يكى از زيبايىهاى كلام اهل بيت عليهم السلام ، شيوايىِ سخن ايشان است كه بلندترين معانى را در كوتاهترين واژهها ، به كار مىبرند . زائر ، در عبارت « وَ عَلَى مَنْ جَحَدَ وِلايَتَكُمْ غَضَبُ الرَّحْمان » ، خطاب به اهل بيت عليهم السلام مىگويد : « و بر هر كه ولايت شما را انكار كند ، خشم [ خداى ] رحمان باشد » .
از زيبايىهاى تركيب « غَضَبُ الرحمان » ، اين است كه « خشم » را همنشين « رحمان » كرده است ؛ زيرا رحمان ، بيانگر گسترهء رحمت خداوند است كه همهء موجودات را در بر مىگيرد ، ولى انكارِ اهل بيت عليهم السلام ، مهرِ بىنهايتِ او را به قَهر ، مبدّل مىكند . سِرّ خشم خدا و رحمت او در اين است كه خداوند ، به همهء بندگان ، حتّى كافران و معاندان نيز باران رحمت خود را فرو مىريزانَد ؛ امّا دشمنانِ خاندانِ پيامبر صلى الله عليه و آله ، آنچنان ماهيّت خود را تغيير دادهاند كه رحمت خدا هم بر آنان ، خشم مىآفريند . مَثَل رحمتِ الهى و منكران اهل بيت عليهم السلام ، مانند باران و زمينِ كشاورزى است . باران بر همهء زمين ، يكسان مىبارد ؛ امّا در كنارِ خربزهء شيرين ، حَنظَل تلخ هم مىرويد .
باران كه در لطافت طبعش ، خلاف نيست * در باغ ، لاله رويد و در شورهزار ، خَس !
خداوند ، با همهء انسانها مهربان است و انسان ، با رفتار شايسته خود ، از رحمت حق ، سود مىجويد و به مقامِ ولايت ، نزديك مىشود ، و چنانچه از مسير حق ، منحرف شود ، مِهر الهى را به خشم ، تبديل مىكند و رحمتِ الهى بر بيابانِ وجودش ، شوره مىافزايد .
انحراف از حق ، راه مهر الهى را مسدود مىكند و چنان ماهيّت آن را تغيير مىدهد كه نمىتواند از آن ، بهرهمند شود .