معناى « امام » مىدانند ؛ زيرا كاربرد قرآنى رَب ، تنها به پروردگار محدود نمىشود ؛ همچنان كه يوسف عليه السلام ، از پادشاهِ كشورش با عنوانِ « ربّ » نام برد :
« اذْكُرْنِي عِنْدَ رَبِّكَ .
« 1 »
مرا نزد آقاى خويش ، ياد كن » .
امام صادق عليه السلام ، در بارهء ويژگىهاى زمان ظهور امام مهدى عليه السلام فرموده است :
إنَّ قائِمَنا إذا قامَ أشرَقَتِ الأرضُ بِنُورِ « 2 » رَبِهَا وَاسْتَغنَى النّاسُ عَن ضَوءِ الشَّمسِ وذَهَبَتِ الظُّلمَةُ . « 3 »
بىگمان ، چون قائم ما قيام كند ، زمين ، به نور پروردگارش روشن مىشود و بندگان ، از پرتو خورشيد ، بىنياز مىشوند و تاريكى ، رخت برمىبندد .
بينشى كه امام براى مردم به ارمغان مىآورد ، روشنىافروز است و در پرتو نور آن ، تاريكى ، معنا و مفهومى نخواهد داشت . مؤمن واقعى ، در پرتو نور امام ، از تاريكىها نمىهراسد و ظلمتها را مىزُدايد و همواره ، در نور زندگى مىكند .
راه رسيدن به رضوان
جملهء « بِكُم يُسْلَكُ إِلَى الرِّضوان » را دو گونه مىتوان معنا كرد : نخست ، آن كه « رضوان » ، به معناى بهشت باشد كه در اين صورت ، ترجمهء اين عبارت ، چنين مىشود : « به وسيلهء شما ، مردم به بهشت ، راه مىيابند » .
دوم آن كه ، « رضوان » ، به معناى رضايت و خشنودى خداوند باشد كه در نتيجه ، عبارت چنين معنا مىشود : « به وسيلهء ، شما ، مردم ، رضايت الهى را در مىيابند » . البته هر دو معنا در اين جا ، درست به نظر مىرسند .
هامش
( 1 ) . سورهء يوسف ، آيهء 42 .
( 2 ) . در برخى مصادر « بنُوره » ، در معناى « به نور امام » ، آمده است ( ر . ك : الصراط المستقيم ، ج 2 ، ص 262 ؛ كشف الغمّة ، ج 2 ، ص 464 ) .
( 3 ) . الإرشاد ، ج 2 ، ص 381 .