( 105 ) : مَوالِيَّ لا احْصى ثَنائَكُمْ ، وَ لا أبْلُغُ مِنَ الْمَدْحِ كُنْهَكُمْ . . .
وَ مِنَ الْوَصْفِ قَدْرَكُمْ ، وَ أنْتُمْ نُورُ الأْخْيارِ وَ هُداةُ الأْبْرارِ وَ حُجَجُ الجَبَّارِ ، بِكُمْ فَتَحَ اللَّهُ وَ بِكُمْ يَخْتِمُ [ اللَّهُ ] وَ بِكُمْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ ، وَ بِكُمْ يُمْسِكُ السَّماءَ أنْ تَقَعَ عَلَى الأْرْضِ إلّا بِإذْنِهِ وَ بِكُمْ يُنَفِّسُ الْهَمَّ وَ يَكْشِفُ الضُّرُّ ، وَ عِنْدَكُمْ ما نَزَلَتْ بِهِ رُسُلُهُ وَ هَبَطَتْ بِهِ مَلائِكَتُهُ ، وَ إلى جَدِّكُم بُعِثَ الرُّوحُ الأْمينُ ، آتاكُمُ اللَّهُ ما لَمْ يُؤتِ أحَدَاً مِنَ الْعالَمينَ ، طَأطَأ كُلُّ شَريفٍ لِشَرَفِكُمْ وَ بَخَعَ كُلُّ مُتَكَبِّرٍ لِطاعَتِكُمْ وَ خَضَعَ كُلُّ جَبّارٍ لِفَضْلِكُمْ وَ ذَلَّ كُلُّ شىءٍ لَكُمْ ، وَ أشْرَقَتِ الأْرْضُ بِنُورِكُمْ وَ فازَ الْفائِزُونَ بِوِلايَتِكُمْ ، بِكُمْ يُسْلَكُ إلَى الرِّضْوانِ وَ عَلى مَنْ جَحَدَ وِلايَتَكُمْ غَضَبُ الرّحمان .
سَرورانم ! ستايش شما را نمىتوانم بشمُرم و با مدح ، به [ حقيقت ] و ژرفاى شما نمىرسم و با توصيف ، منزلت شما را نمىتوانم بيان كنم كه شما : روشنايىِ خوبان و راهنمايان نيكان و حجّتهاى [ خداى ] جبّار هستيد .
خداوند ، به [ سبب ] شما ، آغاز كرد و به [ سبب ] شما ، پايان مىدهد و به [ سبب ] شما ، باران فرو مىفرستد و به [ سبب ] شما ، آسمان را نگه مىدارد از اين كه جز به اذن او بر زمين بيفتد و به [ سبب ] شما ، اندوه را مىگشايد و سختى را بر طرف مىكند . نزد شماست ، آنچه پيامبرانش فرود آورده و فرشتگانش به زمين آوردهاند و روح الأمين به سوى جدّ « 1 » شما فرستاده شده
است . خدا ، آنچه را به شما داده ، به هيچ يك از جهانيان نداده است . هر شريفى ، در برابر شرافت شما ، سرْ فرود آورده و هر متكبّرى ، به فرمانبُردارى از شما ، گردن نهاده است و هر گردنكِشى ، در برابر فضل شما ، فروتن است . هر چيزى ، براى شما خوار است و زمين ، به نور شما ، تابان است . رستگاران با ولايت [ و دوستى شما ] ، رستگار مىشوند . به واسطهء شما ، راه بهشتْ پيموده شود و بر هر كه ولايتتان را انكار كند ، خشم [ خداى ] رحمان است .
هامش
( 1 ) . و اگر مخاطب در اين زيارت ، امير مؤمنان عليه السلام باشد ، پس بگو : « وَ إلى أخْيكَ ؛ به سوى برادرت » .