« وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ .
« 1 »
و هنگامى كه گفتيد : « اى موسى ! هرگز به تو باور نداريم تا خداوند را آشكارا ببينيم » ، پس صاعقه ، شما را در گرفت ، در حالى كه شما مىنگريستيد . سپس ، شما را از پسِ مردنتان برانگيختيم تا مگر سپاس بگزاريد » .
و نيز زنده شدن شمارى از قوم حِزقيل عليه السلام :
« أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ .
« 2 »
آيا ننگريستى به آن هزاران تن كه از بيم مرگ از خانههاى خود ، بيرون رفتند ؟ پس خداوند به آنان گفت : « بميريد ! » ، سپس زندهشان كرد . هر آينه ، خداوند ، داراى نيكويى و افزوندهى [ نعمت ] بر مردم است ؛ ولى بيشتر مردم ، سپاس نمىگزارند » .
و نيز زنده شدن عُزَير عليه السلام پس از يكصد سال :
« أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ .
« 3 »
يا مانند آن كس ( عُزَير ) كه بر دهكدهاى گذر كرد كه ديوارها و سقفهايش ، فرو ريخته بود . گفت : خداوند ، چگونه اينها ( اهل ده ) را پس از مُردن ، زنده مىكند ؟
خداوند ، او را يكصد سال ميرانْد و باز او را برانگيخت . گفت : « چند درنگ كردهاى ؟ » . گفت : روزى يا قسمتى از روز را درنگ كردم . گفت : بلكه صد سال
هامش
( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 55 و 56 .
( 2 ) . سورهء بقره ، آيهء 243 .
( 3 ) . سورهء بقره ، آيهء 259 .