أحِبُّوا اللَّهَ مِن كُلِّ قُلُوبِكُم . « 1 »
با همهء دلهايتان ، خدا را دوست بداريد .
متون دينى فراوانى ، دوستىِ خدا را امرى انكار ناشدنى مىدانند و با اندكْ مطالعهاى در قرآن و احاديثِ اهل بيت عليهم السلام ، اهمّيت ، ارزش و آثارِ دوستى خدا ، آشكار مىشود . « 2 » آنان كه محبّت الهى را انكار مىكنند ، در حِصار توهّمات خويش ، زندانىاند و از آثارِ وصف ناشدنى محبّت خدا ، محروماند .
راه دوستى خدا
بركات محبّت خدا ، همهء مؤمنان را به سوى محبّت او مىكشانَد ؛ زيرا محبّت ، آخرين منزل بندگى خداست و رسيدن به اين مقام ، آرزوى همهء مؤمنان است . مهمترين راه محبّت ، معرفت است ؛ زيرا دوستى و شناخت ، رابطهاى به هم پيوسته دارند و هر چه شناختِ زيبايىها بيشتر شود ، بر علاقه به آن ، افزوده مىشود و آن گاه كه معرفت به شهود مىانجامد ، شيفتگى مىآفريند . راهِ رسيدن به محبّت خدا ، معرفتِ شهودى اوست ، چنان كه از امام مجتبى عليه السلام روايت شده كه فرمود :
مَن عَرَفَ اللَّهَ أحَبَّهُ . « 3 »
هر كه خدا را بشناسد ، دوستش خواهد داشت .
امير مؤمنان عليه السلام ، فرشتگان را عاشق خدا مىداند و بنا بر نقلى ، در توصيف آنان فرموده است :
وَ قَطَعَهُمُ الإيقانُ بِهِ إلَى الوَلَهِ إلَيهِ . . . قَد ذاقُوا حَلاوَةَ مَعرِفَتِهِ وَ شَرِبُوا بِالكَأس الرَّوِيَّةِ مِن مَحَبَّتِهِ . « 4 »
يقين به او ، آنان را از ديگران ، بُريده و شيفتهء او ساخته است . . . آنان ، شيرينى معرفتش را چشيده و از جام لبريز محبّتش نوشيدهاند .
هامش
( 1 ) . الدرّ المنثور ، ج 3 ، ص 409 ؛ كنز العمّال ، ج 16 ، ص 124 ، ح 44147 .
( 2 ) . براى مطالعهء بيشتر ، ر . ك : دوستى در قرآن و حديث ، بخش دوم : دوستى خدا .
( 3 ) . تنبيه الخواطر ، ج 1 ، ص 52 .
( 4 ) . نهج البلاغة ، خطبهء 91 .