بر روى تختى نشسته بود . ايشان ، يكى از گلها را چيد و به دست من داد . تا گل به دستم رسيد ، خود را در بيمارستان يافتم ؛ ولى حالم كاملًا خوب شده بود . از بيمارستان ، مرخّص شدم . از آن روز ، دستى را كه به گلِ اهدايى امام رضا عليه السلام خورده ، به هر بيمارى مىزنم ، حالش خوب مىشود » . « 1 »
بركت امام رضا عليه السلام ، آنچنان گسترده است كه حتّى اثر برخورد گُلِ اهدايى او به دست شخصى هم ، صدها بيمار را شفا مىدهد . آرى ! بايد گفت : هر چه ارتباط انسان با « مساكن بركةِ اللَّه » بيشتر شود ، خير و بركت ، در زندگى نيز بيشتر خواهد شد . گفتنى است كه شمارى از دوستان نزديك اينجانب ، شفابخشى دستِ آن بزرگوار را در مورد خود ، تجربه كردهاند .
هامش
( 1 ) . مرحوم شيخ حبيب اللَّه گلپايگانى ، اثرِ دستِ بابركتش را در روزهاى آغازين پس از اين ماجرا ، بسيار بيشتر از روزهاى پايانى عمر خويش مىدانست و معتقد بود كه در آغاز ، به محضِ تماس با بيمار ، حال او بهبود مىيافت ؛ ولى گذر زمان و دستِ زدن به بدن بيمارانى كه اهل معصيت بودند ، از بركتِ آن كاسته بود و اثرِ اوّليه را نداشت .