( 24 ) : وَ الدَّعْوَةِ الْحُسْنى .
و دعوت نيكوتر
توضيح واژهها
الدَّعْوَة : مصدر « مرّة » از دعا ، به معنا فرا خواندن ، صدا زدن ، خواندن ، دعا كردن . « 1 »
الحُسْنى : اسم تفضيل ، مؤنث « أحسن » ، به معناى ضدّ زشتى و كاستى ، خوبتر ، بهتر ، نيكوتر ، عالىتر . « 2 »
شرح
هر گاه مصدرى در مكان اسم فاعل استفاده شود ، تمامِ معناى آن را افاده مىكند ، چنانچه به انسان عادلى كه تجسّم عدالت است ، « عَدل » گفته مىشود . در اين بخش از « زيارت جامعه » ، امامان عليهم السلام با واژهء « دعوت » - كه مصدر است - ، مورد خطاب قرار مىگيرند و بدين سان ، مقصود از « دعوت » ، هر چه باشد ، اهل بيت عليهم السلام در بالاترين مراتب آن قرار دارند .
تفسير دعوت
در ميان احتمالاتى كه شارحان « زيارت جامعه » براى « الدَّعوَةِ الْحُسْنى » آوردهاند ، دو تفسير ، پسنديدهتر است :
1 . خاندانِ « نيكوترين تبليغ »
در تفسير نخست ، اهل بيت عليهم السلام با خصوصيت داعى و مبلّغ ، مورد خطاب قرار
هامش
( 1 ) . « دعا الرَّجل دعواً و دعاءً : ناداه والإسم الدَّعوة . . . والدَّعوة : المرّة الواحدة من الدُّعاء » ( لسان العرب ، ج 14 ، ص 258 ) .
( 2 ) . « الحُسنى : ضدّ السوأى » ( لسان العرب ، ج 13 ، ص 115 - 116 ) .