قَومٌ يَزعُمُونَ أنِّى إمامُهُم ، وَ اللَّهِ ما أنَا لَهُم بِإمامٍ ، لَعَنَهُمُ اللَّهُ كُلَّما سَتَرتُ سَتراً هَتَكُوهُ ، أقُولُ كَذا و كَذا ، فَيَقُولُونَ : إنَّما يَعنِى كَذا وَ كَذا ، إنَّما أنَا إمامُ مَن أطاعَنِى . « 1 »
گروهى مىپندارند كه من ، امام آنها هستم . به خدا سوگند كه من ، امام آنها نيستم .
خداوند ، لعنتشان كند ! هر چه من پردهپوشى مىكنم ، آنان ، پردهدرى مىكنند . من مىگويم : « چنين و چنان » و آنان مىگويند : مقصودش ، فلان و به همان است . من ، امام كسى هستم كه مرا فرمان ببرَد .
آنچه مهمّ است آن كه امام عليه السلام در اين فرمايش ، با همهء تأويلهايى كه مطابق هواى نفس است ، مخالفت كرده ، برداشتهاى ناصواب را رد مىكند و تنها اطاعت همهجانبه را مىپذيرد .
تأثير امام در آخرت
نقش امام در زندگى آن جهانى نيز در خور توجّه است . بيشترين روايات در اين باره را مىتوان در كتابهاى تفسيرى در ذيل آيهء
« يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ
؛ « 2 » روزى كه هر گروهى راى با پيشوايشان فرا مى خوانيم » مشاهده كرد .
بنا بر اين ، هر گروهى ، خواه هدايتيافتگان و يا گمراهان ، در روز واپسين ، داراى پيشوا هستند . اين پيشوايان ، همان كسانى هستند كه در دنيا نيز به آنان ، راه را نشان داده و رهبر آنان بودهاند . بنا بر سنّت الهى ، فرعونيان ، به دنبال فرعوناند و موسويان ، تابع موسى خواهند بود . يعقوب بن شعيب ، از امام صادق عليه السلام در بارهء مفهوم آيهء ياد شده ، سؤال مىكند . امام عليه السلام پاسخ مىدهد :
نَدعُو كُلَّ قَرنٍ مِن هذِهِ الامَّةِ بِإمامِهِم . « 3 »
هر نسلى از اين امّت را به نام پيشوايشان ، فرا مىخوانيم .
در ادامهء اين روايت ، راوى مىپرسد : بنا بر اين ، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با نسل خود
هامش
( 1 ) . الغيبة ، نعمانى ، ص 37 ، ح 8 ؛ بحار الأنوار ، ج 2 ، ص 80 ، ح 76 .
( 2 ) . سورهء اسرا ، آيهء 71 .
( 3 ) . المحاسن ، ج 1 ، ص 239 ، ح 439 .